wczoraj pojechaliśmy z Sebą i Michałem (jeszcze niezarejestrowany) na Sowę (niestety bez nart, ale z narciarskim nastawieniem) zobaczyć na własne oczy, czy aby ten cały śnieg pod koniec października to nie spisek.
Zdaję relacyjkę:
Na przełęczy Walimskiej byliśmy drudzy, pierwszy był parkingowy
przywitała nas taka oto aura:
- biało, ale pod spodem błoto.
Nie zrażeni zimnem ruszyliśmy w jedynym słusznym kierunku => do schroniska na pifffo.
Im dalej, tym śniegu coraz więcej, dech w piersi zapiera od tej białości:
Spierając się gdzie dokładnie było to miejsce gdzie w zeszłym sezonie
Michał złamał nartę docieramy do schroniska:
Po jedynie słusznym posiłku (3 piwka i grochówka) i ruszamy w stronę Sowy. Na górze niestety mgła:
miło spędzamy czas przez telefon trując d... znajomym, coby nas obserwowali przez internet dzięki zamontowanym w okolicy kamerkom:
Idąc w kierunku Małej Sowy chłopaki postanowiły wykorzystać naturalny spadek terenu i ulepić kulki. No więc lepią:
no i lepią:
No i postanowiliśmy nie zmarnować tych kulek, lecz wykonać bałwana:
Lecz mówiąc głośne
NIE seksistowskim stereotypom ulepiliśmy nie bałwana, lecz bałwankę:
Powszechną uwagę zwracała dbałość o szczegóły:
fryzura:
szlachetna linia biustu:
oraz kilka innych, których zdjęcia raczej zachowam w domowym archiwum
Chociaż bardzo się z nią zaprzyjaźniliśmy, przyszedł czas rozstania. Bałwanica została na posterunku, mamy nadzieję, że do kwietnia postoi...., będziemy ja odwiedzać na bieżkach.
Ruszyliśmy w kierunku przełęczy Walimskiej. Im niżej tym mniej śniegu, więcej błota:
Nie wracaliśmy od razu, poszliśmy jeszcze na mały rekonesans na łąką za przełęczą, akurat wyszło skońce:
Podniesieni na duchu wróciliśmy do domów dalej snuć narciarskie plany.
Jak pogoda się nie zmieni i jeszcze trochę dosypie, to po odkrytych równych drogach na wysokościach od 900 mnpm już będzie można się poślizgać !!!!
.
.
