).
z Dusznik wyruszyliśmy dość późno, bo o 13. najpierw niebieskim do Łężyc, gdzie pomolestowałem miejscowego kota, a potem na Skały Puchacza i dalej zielonym i pomarańczowym na Białe Skały, gdzie zrobiliśmy sobie krótką przerwę. następnie przeszliśmy przez to skalne miasto do Fortu Karola - dobrze, że Andrzej już tam był, gdyż posługując się tylko mapą i znakami PTTK to w życiu bym tam nie trafił. następnie zeszliśmy do Karłowa, gdzie zjedliśmy obiad.
o 18.45 zaczęliśmy się wspinać na Szczeliniec Wielki. przy schronisku i na szlakach nikogo! w ogóle tego dnia spotkaliśmy tylko 3 stonki i poza tym nic. cisza, spokój, można było wypić piwko... nasyciliśmy oczy panoramą i ruszliśmy wgłąb skał, ale doszliśmy tylko do Piekiełka - schody były całkowicie skute lodem i po dwóch wywrotkach ecowarriora postanowiliśmy zawrócić. schodząc do Pasterki zaczął padać deszcz, ale ogólnie tego dnia pogoda była świetna - na przemian zachmurzenie i słońce, żadnego upału ani zimna.
przed 21 dotarliśmy do Pasterki. obsługująca nas dziewczyna była miła, ale zaraz wpadł do bufetu jej ojciec, krzycząc: "Kto tu żąda zniżki?! A kto mi pokryje straty?! Sprawdziłaś datę ligitymacji?! Koniecznie sprawdź date, czy aktualne?"! gbur, prostak i cham pełną gębą, który chyba pomylił zawód. nawet jego córka mu powiedziała: "Idź sprawdź, czy cię nie ma na górze"
poza tym schronisko ok (no, wrzątek płatny), ciepło, czysto, gorąca woda (choć nie wszyscy się myli
).
na piątek mieliśmy mieć trasę 9 godzinną do Srebrnej Góry, która po dokładnym obliczeniu urosła do 11 godzin! koszmar, tak długo jeszcze nie miałem iść! wyruszyliśmy przed 9 w stronę Radkowa - było pochmurnie i zamglenie - Szczelińca nie widzieliśmy. w lesie same atrakcje - a to stare niemieckie znaki turystyczne, a tu ruiny jakiegoś przysiółka, a to stare inskrypcje wykute w skale. w Radkowie obejrzeliśmy rynek i wylądowaliśmy w miejscowej menelnii na piwie, gdzie wzbudziliśmy taki popłoch, że wszyscy zamilkli
potem na rynku przyszykowaliśmy sobie śniadanie, jednocześnie ucinając sobie pogawędkę z miejscowym fotografem (nie do końca trzeźwym 
), co nie bardzo się podobało jego żonie 
. z kolei chwilę później ecowarrior otrzymał odznakę od jakiegoś faceta, któremu spodobał się jego kapelusz
trasa z Radkowa do Wambierzyc w pełnym słońcu obok mijanych starych kapliczek. w Wambierzycach znowu pustki - w spokoju oglądamy bazylikę, a później szukaliśmy miejsca do spoczynku - pierwszy bar był zamknięty, drugi bezalkoholowy, wreszcie w trzecim dostaliśmy piwo w takich kuflach, że czapki z głów
patrzymy na mapę - jest 13, a to jeszcze 7 godzin przed nami! decydujemy się podjechać PKS do Ścinawki Średniej, omijając zamek Ratno. zaoszczędzamy 2 godziny asfaltu - to nie wstyd, tym bardziej, że i tak jeszcze sporo przed nami.
ze Ścinawki idziemy w stronę Góry Wszystkich Świętych - przez przypadek zauważamy wieżę widokową z 1913, której nie mieliśmy na mapie. otwarta, podziwiamy widoki, chwila przerwy i schodzimy do Słupca, gdzie ecowarrior najpierw wystraszył jedną dziewczynkę swoją gołą klatą, a potem dostaliśmy promocyjną pocztówkę i wiele życzliwości od jednej z mieszkanek, której bardzo się spodobało, że idziemy z plecakami.
w Słupcu jemy obiad we włoskiej restauracji i po minięciu blokowisk z gromadami kretynów ruszamy w ostatni, 3 godziny odcinek do Srebrnej Góry. powiem szczerze - miałem dość. pierwszy raz w stylu chciało mi się rzygać ze zmęczenia! w lewej stopie ból, jakbym chodził po nożu. a tu jeszcze większość trasy po asfalcie. potwornie zmordowani dochodzimy przed 21 do Srebrnej Góry, gdzie czekał na nas wypasiony drewniany domek i zszokowana właścicielka (zszokowana, jak się dowiedziała skąd idziemy). przy Żubrach powoli dochodzimy do siebie - w sumie z 11 planowanych (według mapy) godzin zrobiliśmy 9, a w praktyce przeszliśmy je w 8. pogoda przez większość dnia - upał! turystów - okrągłe zero!
sobota wita nas deszczem i silnym wiatrem. schodzimy do Srebrnej po zakupy i gdy trochę przestaje lać zwiedzamy forty - Ostróg to ruina, Wysoka Skała jest niedostępny, jedynie Nieder Bastion i Donjon robią jakieś wrażenie, choć widać, że latami o to nie dbano. a jeszcze jakaś grupa gimnazjalistów krzyczy za ecowariorem "RAMBO"
wreszcie ruszamy w stronę Zygmuntówki - na szczęście przestaje lać, choć jest dość chłodno. trasa monotonna, bez widoków, w lesie. na przełęczy Woliborskiej odpoczywamy we wiacie, obserwując dwóch dupków na crossach, którzy wjeżdzają na trasę rowerową (spotkamy ich później w schronisku) oraz 4 nie mniejszych kretynów, którzy na parkingu kręcą kółka maluchem!
no, i po raz pierwszy spotykamy 3 turystów.
potem jeszcze postój na wieży widokowej na Kalenicy, połączony z seansem rozgrzewającym
i schodzimy do Zygmuntówki, akurat kiedy wychodzi słońce. w schronisku super - świetne jedzenie, niezłe warunki (może poza lekko obskurnymi prysznicami), sympatyczni gospodarze - głównie gospodarz, Bogdan, z którym gadaliśmy (i nie tylko 
) przez pół nocy. widać, że człowiek na właściwym stanowisku. do tego 5 kotów, 2 psy, 2 kozy, które ciągle próbują wejść do domu, świnki morskie i kursy, na które polują jastrzębie. pełna menażeria!
rano, po obfitym śniadaniu ruszamy w kierunku Przeczyc, a właściwie dzielnicy Kamionka. początkowo mieliśmy iść na Wielką Sowę, ale uznaliśmy, że 1) nie chcemy iść między stonką, której było w niedzielę sporo, 2) możemy mieć problemy z powrotem. z Przeczyc dotarliśmy MZK do Dzierżoniowa, a potem busikiem do Wrocławia.
ogólnie - piękny wypad, praktycznie zero ludzi, przez większość dni piękna pogoda, widoki i sympatyczni ludzie (poza jednostki typu facet z Pasterki). mam nadzieję, że was nie zanudziłem.
a tu jest fotorelacja:
http://picasaweb.google.pl/pudelek1/GRyStoOweISowie
