Masyw Śnieżnika 25-27.02.2011
: 04-03-2011 00:14
No to moja mała relacja z wypadu w Masyw Śnieżnika w ramach Rajdu Zimowego 2011 D.A. Redemptor.
Piątek, 25 lutego 2011
Wyjechaliśmy z Wrocławia pociągiem do Bystrzycy Kłodzkiej o godz. 18.33 (chociaż o godz 18.20 stał jeszcze pociąg do Bystrzycy, z planową godziną odjazdu 17.40
). Przyjechał planowo na miejsce, gdzie nastąpiło nocne zwiedzanie miejscowego rynku i po odnalezieniu prawidłowej drogi ruszyliśmy w stronę Góry Iglicznej. Najpierw szliśmy Sudeckim Szlakiem Konnym, który później połączył się z żółtym szlakiem turystycznym. Na dużej części trasy droga była zaoranym polem, ale dzięki temu, że były temperatury minusowe, a ziemia zamarznięta szło się w miarę dobrze. Na Górę Igliczną (845 m.) weszliśmy ok. północy. Nocleg był w pobliskim schronisko "Na Iglicznej". Swoją droga w schronisku jest bardzo miła obsługa i ładne widoczki z tarasu (i taki sam z okna pokoju, w którym spałem).
Sobota 26 lutego 2011
Pobudka o 8, śniadanie i powolne wyjście w trasę. Najpierw czerwonym szlakiem zeszliśmy do Międzygórza, mijając po drodze zaporę na rzece Wilczka.
W Międzyrzeczu zobaczyliśmy wodospad Wilczki oraz jednego pasjonata wspinaczki lodowej.
Idąc dalej przez miasto spotkaliśmy jakiegoś psa, który wysępił od nas kiełbasę, ale ten nie poszedł za nami tylko został na miejscu (nie tak jak Beagle). Z miasteczka wyszliśmy czerwonym szlakiem udając się do schroniska "Na Śnieżniku".
Dalej szybki spacerek na szczyt Śnieżnika (1425 m), z którego rozpościerały się bardzo ładne widoki.
Po podziwianiu widoków nadszedł czas na zejście ze szczytu, a właściwie na zjechanie z niego. Był ładny, twardy śnieg i trza było to wykorzystać. Zjechaliśmy więc sobie na plastikowych jabłuszkach aż do schroniska
Reakcje ludzi na nasz zjazd były różne, od rozbawienia po zaciekawie 
Dalej szliśmy nadal czerwonym szlakiem w kierunku Czarnej Góry, po drodze przechodząc przez długi grzbiet Żmijowca (1153 m). Z niego również rozpościerały się ładne widoczki.
Zbliżając się do Czarnej Góry (1205 m) mogliśmy oglądać grę świateł i kolorów związaną z zachodzeniem słońca. Tak wyglądał Śnieżnik w kolorowej poświacie
Na szczycie Czarnej Góry byliśmy już po zachodzi słońca, a schodząc ze szczytu podziwialiśmy lecące na niebie ISS oraz wachadłowiec "Discovery", który "gonił" tą stację podczas swojego ostatniego lotu Bardzo ciekawie to wyglądało. Następnie zielonym szlakiem doszliśmy do schroniska "Na Iglicznej".
Niedziela 27 lutego 2011
Po powolnej pobudce, zszedłem na śniadanie, które zjadłem w schroniskowej stołówce podziwiając jednocześnie słońce, które wyszło zza okolicznych gór. Po posiłku oraz spakowaniu rzeczy ruszyliśmy najpierw zielonym, a potem niebieskim szlakiem w stronę Siennej, gdzie była cała masa narciarzy.
Następnie poszliśmy asfaltową drogą wiodącą do Kletna. Po drodze weszliśmy do Starej Kopalni Uranu, po której zostaliśmy oprowadzeni przez przewodnika. Mówił on w bardzo ciekawy i interesujący sposób, co sprawiło, że czas zwiedzania minął bardzo szybko. Na trasie wycieczki spotkaliśmy 3 nietoperze, które nie zwracały żadnej uwagi na kręcące się wokół nich grupy turystów. Po wyjściu z kopalni doszliśmy do Kletna, a dalej żółtym szlakiem aż do Stronia Śląskiego. Po dojściu okazało się, że mamy ok. 1,30h czasu do autobusu, który poświęciłem na spacerek po mieście i szukanie otwartego sklepu.
PS. Wie ktoś kim był Petr Sedlák?
Piątek, 25 lutego 2011
Wyjechaliśmy z Wrocławia pociągiem do Bystrzycy Kłodzkiej o godz. 18.33 (chociaż o godz 18.20 stał jeszcze pociąg do Bystrzycy, z planową godziną odjazdu 17.40
). Przyjechał planowo na miejsce, gdzie nastąpiło nocne zwiedzanie miejscowego rynku i po odnalezieniu prawidłowej drogi ruszyliśmy w stronę Góry Iglicznej. Najpierw szliśmy Sudeckim Szlakiem Konnym, który później połączył się z żółtym szlakiem turystycznym. Na dużej części trasy droga była zaoranym polem, ale dzięki temu, że były temperatury minusowe, a ziemia zamarznięta szło się w miarę dobrze. Na Górę Igliczną (845 m.) weszliśmy ok. północy. Nocleg był w pobliskim schronisko "Na Iglicznej". Swoją droga w schronisku jest bardzo miła obsługa i ładne widoczki z tarasu (i taki sam z okna pokoju, w którym spałem).
Sobota 26 lutego 2011
Pobudka o 8, śniadanie i powolne wyjście w trasę. Najpierw czerwonym szlakiem zeszliśmy do Międzygórza, mijając po drodze zaporę na rzece Wilczka.
W Międzyrzeczu zobaczyliśmy wodospad Wilczki oraz jednego pasjonata wspinaczki lodowej.
Idąc dalej przez miasto spotkaliśmy jakiegoś psa, który wysępił od nas kiełbasę, ale ten nie poszedł za nami tylko został na miejscu (nie tak jak Beagle)
. Z miasteczka wyszliśmy czerwonym szlakiem udając się do schroniska "Na Śnieżniku".
Dalej szybki spacerek na szczyt Śnieżnika (1425 m), z którego rozpościerały się bardzo ładne widoki.
Po podziwianiu widoków nadszedł czas na zejście ze szczytu, a właściwie na zjechanie z niego. Był ładny, twardy śnieg i trza było to wykorzystać. Zjechaliśmy więc sobie na plastikowych jabłuszkach aż do schroniska
Reakcje ludzi na nasz zjazd były różne, od rozbawienia po zaciekawie Dalej szliśmy nadal czerwonym szlakiem w kierunku Czarnej Góry, po drodze przechodząc przez długi grzbiet Żmijowca (1153 m). Z niego również rozpościerały się ładne widoczki.
Zbliżając się do Czarnej Góry (1205 m) mogliśmy oglądać grę świateł i kolorów związaną z zachodzeniem słońca. Tak wyglądał Śnieżnik w kolorowej poświacie
Na szczycie Czarnej Góry byliśmy już po zachodzi słońca, a schodząc ze szczytu podziwialiśmy lecące na niebie ISS oraz wachadłowiec "Discovery", który "gonił" tą stację podczas swojego ostatniego lotu
Bardzo ciekawie to wyglądało. Następnie zielonym szlakiem doszliśmy do schroniska "Na Iglicznej".
Niedziela 27 lutego 2011
Po powolnej pobudce, zszedłem na śniadanie, które zjadłem w schroniskowej stołówce podziwiając jednocześnie słońce, które wyszło zza okolicznych gór. Po posiłku oraz spakowaniu rzeczy ruszyliśmy najpierw zielonym, a potem niebieskim szlakiem w stronę Siennej, gdzie była cała masa narciarzy.
Następnie poszliśmy asfaltową drogą wiodącą do Kletna. Po drodze weszliśmy do Starej Kopalni Uranu, po której zostaliśmy oprowadzeni przez przewodnika. Mówił on w bardzo ciekawy i interesujący sposób, co sprawiło, że czas zwiedzania minął bardzo szybko. Na trasie wycieczki spotkaliśmy 3 nietoperze, które nie zwracały żadnej uwagi na kręcące się wokół nich grupy turystów. Po wyjściu z kopalni doszliśmy do Kletna, a dalej żółtym szlakiem aż do Stronia Śląskiego. Po dojściu okazało się, że mamy ok. 1,30h czasu do autobusu, który poświęciłem na spacerek po mieście i szukanie otwartego sklepu.
PS. Wie ktoś kim był Petr Sedlák?
)