Tuż po wejściu do lasu napotykamy Staw Wawelski.
Czerwony szlak omija wierzchołek Jedlińskiej Kopy.
Prowadzi do Przełęczy Marcowej, na której buduje się właśnie leśna "autostrada".
Widoków na trasie niewiele. Z okolic przełęczy można dostrzec Szerzawę i Klasztorzysko.
Schodzimy na chwilę ze szlaku, by zdobyć szczyt Włodarza.
W lecie z wierzchołka "pięknie nic nie widać". Teraz udaje nam się dostrzec zamek Grodno w Zagórzu Śląskim.
Schodzimy trochę nie w tym kierunku co trzeba, ale dzięki temu widzimy Wielką i Małą Sowę. Ciekawe jest to, że Mała Sowa optycznie przewyższa Wielką i to nie tylko z tego kierunku.
Idziemy dalej, by przez Rozdroże pod Moszną dotrzeć do Grządek. Tu Mała Sowa dominuje.
Żegnamy się z czerwonymi znakami GSS i niebieskimi szlaku
prowadzącego z Głuszycy i wkraczamy na szlak czarny. Będzie nas prowadził wśród budowli z czasów II wojny. Poruszamy się trasą kolejki wąskotorowej.
Docieramy do naziemnych budowli Kompleksu Osówka. Pod nami są sztolnie. Przy torowisku betonowe zbiorniki na piasek i kruszywo.
Betonowe ściany rozdzielają poszczególne frakcje kruszywa.
Ponieważ produkcję betonu prowadzono tu również zimą zbiorniki wyposażone są w system podgrzewania kruszywa. Tu odsłonięty fragment tego systemu. Do tych rur był jeszcze przyłączony odcinek w kształcie litery omega, ale został "zagospodarowany przez ekologów".
Po przeciwnej stronie torowiska znajduje się Kasyno - betonowa budowla o nieznanym przeznaczeniu.
Kawałek dalej napotykamy Siłownię - budowlę, w początkowym stadium budowy, o niewątpliwie technicznym przeznaczeniu (stąd nazwa).
Schodzimy w dół do budynku kasy i restauracji na Osówce.
Tam chwila odpoczynku i ponownie wdrapujemy się na poziom Siłowni, by dawnym torowiskiem (obecnie żółtym szlakiem rowerowym) dotrzeć w rejon góry Soboń, która również posiada mroczne wojenne tajemnice. Na trasie kolejki istniały kiedyś wiadukty. Tu przyczółek jednego z nich.
W tym miejscu torowiska rozdzielają się. Lewa odnoga prowadzi do stacji kolejowej w Głuszycy Górnej. Tędy w czasie wojny przywożono materiały i wyposażenie potrzebne do budowy kompleksu Riese. Prawa nitka prowadzi na Soboń.
Mimo upływu prawie 70 lat ślady przeszłości są widoczne. Tu w widocznych zagłębieniach położone były podkłady.
Betonowy postument pod kompresor?
Zawalone wejście do sztolni nr1 na Soboniu.
Pozostałości jednego z obozów.
Tereny te są penetrowane przez poszukiwaczy próbujących rozwikłać tajemnicę Riese i odkryć nieodkryte. Muszą jednak uważać na strażników tajemnic. Zbyt dociekliwi mogą tak skończyć.
Potrzeba wiele czasu by obejrzeć wszystko co pozostało na Soboniu z czasów budowy podziemi. Dlatego odwiedzamy tylko kilka miejsc. Tu zbiornik na wodę o pojemności ok. 300 m3.
Wejście do sztolni nr3. Otwór akurat taki, by wśliznąć się do sztolni.
Czas wracać do domu. Idziemy w kierunku Doliny Marcowej. po drodze ograniczony widok na Góry Suche. Widać m.in.Ruprechticky Spicak i Waligórę.
Dolina Marcowa bierze nazwę od płynącego przez nią Marcowego Potoku, ale mogłaby nazywać się Doliną Pięciu Stawów, gdyż właśnie tyle ich w niej się znajduje.
Staw nr4.
Staw nr1.
Na koniec ciekawostka. Gdzieś w rejonie Sobonia odnalazłem szyb. Najprawdopodobniej robota ekipy krakowskiej.
)
). Jeśli byłeś we dwójkę i jedna z tych osób miała białą kurtkę, to ja Was widziałem 
Nie pamiętam trzeciej ekipy. Gdzie to było?
Bez urazy.
