Góry Sowie - W Masywie Włodarza -03.11.2012r.
: 04-11-2012 12:09
Dzisiaj wybrałem się na wycieczkę po Masywie Włodarza. Rozpocząłem ją w Jedlince niedaleko lokalnej atrakcji turystycznej - Pałacu Jedlinka. Przebiega tędy GSS i za jego znakami ruszyłem w kierunku Jedlińskiej Kopy. Kawałek wśród zabudowań, potem wśród łąk. Tuż pod lasem widok na Góry Wałbrzyskie. Widać m.in. Kątną, Suchą (dokładnie za nią schowała się Borowa - widać tylko szczyt), jest Kozioł i Wołowiec.
Tuż po wejściu do lasu napotykamy Staw Wawelski.
Czerwony szlak omija wierzchołek Jedlińskiej Kopy.
Prowadzi do Przełęczy Marcowej, na której buduje się właśnie leśna "autostrada".
Widoków na trasie niewiele. Z okolic przełęczy można dostrzec Szerzawę i Klasztorzysko.
Schodzimy na chwilę ze szlaku, by zdobyć szczyt Włodarza.
W lecie z wierzchołka "pięknie nic nie widać". Teraz udaje nam się dostrzec zamek Grodno w Zagórzu Śląskim.
Schodzimy trochę nie w tym kierunku co trzeba, ale dzięki temu widzimy Wielką i Małą Sowę. Ciekawe jest to, że Mała Sowa optycznie przewyższa Wielką i to nie tylko z tego kierunku.
Idziemy dalej, by przez Rozdroże pod Moszną dotrzeć do Grządek. Tu Mała Sowa dominuje.
Żegnamy się z czerwonymi znakami GSS i niebieskimi szlaku
prowadzącego z Głuszycy i wkraczamy na szlak czarny. Będzie nas prowadził wśród budowli z czasów II wojny. Poruszamy się trasą kolejki wąskotorowej.
Docieramy do naziemnych budowli Kompleksu Osówka. Pod nami są sztolnie. Przy torowisku betonowe zbiorniki na piasek i kruszywo.
Betonowe ściany rozdzielają poszczególne frakcje kruszywa.
Ponieważ produkcję betonu prowadzono tu również zimą zbiorniki wyposażone są w system podgrzewania kruszywa. Tu odsłonięty fragment tego systemu. Do tych rur był jeszcze przyłączony odcinek w kształcie litery omega, ale został "zagospodarowany przez ekologów".
Po przeciwnej stronie torowiska znajduje się Kasyno - betonowa budowla o nieznanym przeznaczeniu.
Kawałek dalej napotykamy Siłownię - budowlę, w początkowym stadium budowy, o niewątpliwie technicznym przeznaczeniu (stąd nazwa).
Schodzimy w dół do budynku kasy i restauracji na Osówce.
Tam chwila odpoczynku i ponownie wdrapujemy się na poziom Siłowni, by dawnym torowiskiem (obecnie żółtym szlakiem rowerowym) dotrzeć w rejon góry Soboń, która również posiada mroczne wojenne tajemnice. Na trasie kolejki istniały kiedyś wiadukty. Tu przyczółek jednego z nich.
W tym miejscu torowiska rozdzielają się. Lewa odnoga prowadzi do stacji kolejowej w Głuszycy Górnej. Tędy w czasie wojny przywożono materiały i wyposażenie potrzebne do budowy kompleksu Riese. Prawa nitka prowadzi na Soboń.
Mimo upływu prawie 70 lat ślady przeszłości są widoczne. Tu w widocznych zagłębieniach położone były podkłady.
Betonowy postument pod kompresor?
Zawalone wejście do sztolni nr1 na Soboniu.
Pozostałości jednego z obozów.
Tereny te są penetrowane przez poszukiwaczy próbujących rozwikłać tajemnicę Riese i odkryć nieodkryte. Muszą jednak uważać na strażników tajemnic. Zbyt dociekliwi mogą tak skończyć.
Potrzeba wiele czasu by obejrzeć wszystko co pozostało na Soboniu z czasów budowy podziemi. Dlatego odwiedzamy tylko kilka miejsc. Tu zbiornik na wodę o pojemności ok. 300 m3.
Wejście do sztolni nr3. Otwór akurat taki, by wśliznąć się do sztolni.
Czas wracać do domu. Idziemy w kierunku Doliny Marcowej. po drodze ograniczony widok na Góry Suche. Widać m.in.Ruprechticky Spicak i Waligórę.
Dolina Marcowa bierze nazwę od płynącego przez nią Marcowego Potoku, ale mogłaby nazywać się Doliną Pięciu Stawów, gdyż właśnie tyle ich w niej się znajduje.
Staw nr4.
Staw nr1.
Na koniec ciekawostka. Gdzieś w rejonie Sobonia odnalazłem szyb. Najprawdopodobniej robota ekipy krakowskiej.
Tuż po wejściu do lasu napotykamy Staw Wawelski.
Czerwony szlak omija wierzchołek Jedlińskiej Kopy.
Prowadzi do Przełęczy Marcowej, na której buduje się właśnie leśna "autostrada".
Widoków na trasie niewiele. Z okolic przełęczy można dostrzec Szerzawę i Klasztorzysko.
Schodzimy na chwilę ze szlaku, by zdobyć szczyt Włodarza.
W lecie z wierzchołka "pięknie nic nie widać". Teraz udaje nam się dostrzec zamek Grodno w Zagórzu Śląskim.
Schodzimy trochę nie w tym kierunku co trzeba, ale dzięki temu widzimy Wielką i Małą Sowę. Ciekawe jest to, że Mała Sowa optycznie przewyższa Wielką i to nie tylko z tego kierunku.
Idziemy dalej, by przez Rozdroże pod Moszną dotrzeć do Grządek. Tu Mała Sowa dominuje.
Żegnamy się z czerwonymi znakami GSS i niebieskimi szlaku
prowadzącego z Głuszycy i wkraczamy na szlak czarny. Będzie nas prowadził wśród budowli z czasów II wojny. Poruszamy się trasą kolejki wąskotorowej.
Docieramy do naziemnych budowli Kompleksu Osówka. Pod nami są sztolnie. Przy torowisku betonowe zbiorniki na piasek i kruszywo.
Betonowe ściany rozdzielają poszczególne frakcje kruszywa.
Ponieważ produkcję betonu prowadzono tu również zimą zbiorniki wyposażone są w system podgrzewania kruszywa. Tu odsłonięty fragment tego systemu. Do tych rur był jeszcze przyłączony odcinek w kształcie litery omega, ale został "zagospodarowany przez ekologów".
Po przeciwnej stronie torowiska znajduje się Kasyno - betonowa budowla o nieznanym przeznaczeniu.
Kawałek dalej napotykamy Siłownię - budowlę, w początkowym stadium budowy, o niewątpliwie technicznym przeznaczeniu (stąd nazwa).
Schodzimy w dół do budynku kasy i restauracji na Osówce.
Tam chwila odpoczynku i ponownie wdrapujemy się na poziom Siłowni, by dawnym torowiskiem (obecnie żółtym szlakiem rowerowym) dotrzeć w rejon góry Soboń, która również posiada mroczne wojenne tajemnice. Na trasie kolejki istniały kiedyś wiadukty. Tu przyczółek jednego z nich.
W tym miejscu torowiska rozdzielają się. Lewa odnoga prowadzi do stacji kolejowej w Głuszycy Górnej. Tędy w czasie wojny przywożono materiały i wyposażenie potrzebne do budowy kompleksu Riese. Prawa nitka prowadzi na Soboń.
Mimo upływu prawie 70 lat ślady przeszłości są widoczne. Tu w widocznych zagłębieniach położone były podkłady.
Betonowy postument pod kompresor?
Zawalone wejście do sztolni nr1 na Soboniu.
Pozostałości jednego z obozów.
Tereny te są penetrowane przez poszukiwaczy próbujących rozwikłać tajemnicę Riese i odkryć nieodkryte. Muszą jednak uważać na strażników tajemnic. Zbyt dociekliwi mogą tak skończyć.
Potrzeba wiele czasu by obejrzeć wszystko co pozostało na Soboniu z czasów budowy podziemi. Dlatego odwiedzamy tylko kilka miejsc. Tu zbiornik na wodę o pojemności ok. 300 m3.
Wejście do sztolni nr3. Otwór akurat taki, by wśliznąć się do sztolni.
Czas wracać do domu. Idziemy w kierunku Doliny Marcowej. po drodze ograniczony widok na Góry Suche. Widać m.in.Ruprechticky Spicak i Waligórę.
Dolina Marcowa bierze nazwę od płynącego przez nią Marcowego Potoku, ale mogłaby nazywać się Doliną Pięciu Stawów, gdyż właśnie tyle ich w niej się znajduje.
Staw nr4.
Staw nr1.
Na koniec ciekawostka. Gdzieś w rejonie Sobonia odnalazłem szyb. Najprawdopodobniej robota ekipy krakowskiej.
)
). Jeśli byłeś we dwójkę i jedna z tych osób miała białą kurtkę, to ja Was widziałem 
Nie pamiętam trzeciej ekipy. Gdzie to było?
Bez urazy.
