Nizky Jesenik - z Milotic nad Opavou do Krnova
: 09-12-2012 22:53
Nízký Jeseník, jak sama nazwa wskazuje, nie zmęczy wędrowca długimi i stromymi podejściami, choć są też miejsca bardziej wymagające, niż inne. Nie oferuje też widoków z dużych wysokości, choć te, które umożliwia, wcale nie odbiegają pod względem atrakcyjności od tych, z dużo wyższych partii sąsiedniego pasma. Nie brakuje tu natomiast szlaków pieszych i rowerowych, zbiorników wodnych, ruin średniowiecznych zamków i zabytków bliższych naszym czasom, czy wreszcie obiektów militarnych, zbudowanych w latach trzydziestych XX wieku w celu zabezpieczenia się przed nieprzyjaźnie nastawionymi sąsiadami.
Początek niedzielnej wycieczki po północnym skraju Nizkeho Jesenika zaczyna się w Krnovie od zakupu biletów na dwudziestominutową podróż pociągiem.
Celem jest punkt wyjściowy, tym razem Milotice nad Opavou. W planie – powrót na krnovski dworzec zielonym szlakiem, coś ok. 30 kilometrów. Wiadomo, że na tej wysokości i w tej części świata będzie dużo asfaltu, mało dalekich widoków, więc dla uatrakcyjnienia wycieczki, na początek przejście fragmentem ścieżki dydaktycznej, prowadzącej obok trzech schronów piechoty.
Jeden z nich jest zabezpieczony, do dwóch pozostałych można wejść. Zabezpieczonym schronem opiekuje się bruntalski Klub vojenské historie.
Dalsza droga, to kilometry asfaltu i leśnych ścieżek. Przejście przez długą miejscowość – Lichnov, wzdłuż rzeczki Čižiny, zamarznietej, po której próbowali ślizgać się młodsi mieszkańcy wsi.
Przy drodze znajduje się barokowy rzymskokatolicki kościół pw. Św. Mikołaja.
Kościół ten w pewien sposób miał swój udział w Wielkiej Wojnie. W 1915 roku został pozbawiony „sanktusowego” dzwonu, który zabrano na rzecz państwowej zbiórki na cele wojenne w Wiedniu. W następnym roku ten sam los spotkał największy dzwon lichnowskiego kościoła. Na przykościelnym cmentarzu znajduje się tablica upamiętniająca 91 żołnierzy niemieckich, poległych w roku 1945, którzy spoczywali tu do czasu ekshumacji.
W tej miejscowości było wyjątkowo dużo kotów, którym chyba się tu żyje całkiem wygodnie.
Potem znów asfalt, trochę lasu i przejście skrajem osady Pocheň. To, co interesujące w tym miejscu, to pozostałości zamku Vartnov, ledwo dziś widoczne. Jest tu jeszcze zalew, który swą nazwę wziął od osady. Kolejne siedziby ludzkie na trasie, to miejscowość Úvalno. Przy trasie taki mało spotykany gdzie indziej komunikat:
Ze wsi rozpościera się widok na przygraniczne tereny po polskiej stronie. Mimo niezbyt sprzyjającej pogody ładnie prezentują się Branice.
Największą atrakcją Úvalna jest wieża widokowa, nazwana imieniem Hansa Kudlicha. Wieża jest jednocześnie jego grobowcem. Patronowi wieży poświęcono ponad 70 pomników i tablic pamiątkowych w Czechach, Niemczech, Austrii i USA. Jeszcze w latach 80 dwudziestego groziło jej zniszczenie. W latach budowy socjalizmu Úvalno nie przyznawało się do sławnego niemieckojęzycznego rodaka. W późniejszych czasach władze miejscowości poczuwały się do obowiązku wyremontowania obiektu, jednak konieczne nakłady finansowe przekraczały możliwości Úvalna, nawet przy wsparciu innych miejscowości i osób prywatnych. W roku 1997 w Monachium powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Wyzwoliciela Chłopów Hansa Kudlicha, które rozpoczęło zbiórkę środków na remont wieży. W przyszłym roku wieża będzie obchodzić stulecie powstania.
Popołudnie robiło się coraz późniejsze, więc żeby dojść do Krnova jeszcze przy dziennym świetle, trzeba było podążać dalej. Kolejny ciekawy punkt na trasie, to Hrad Cvilín ( Šelenburg, Lobenštejn). Rozległe ruiny średniowiecznej budowli, otoczone wałem ziemnym i głęboką fosą. Zamek zbudowany został w Średniowieczu, zdobyty i zniszczony przez Macieja Korwina, całkowicie opuszczony po wojnie Trzydziestoletniej.
Přední Cvilínský kopec, z kościołem, kaplicami drogi krzyżowej, to miejsce gdzie nadszedł zachód słońca.
Płonący na czerwono grzbiet Hrubého Jeseníka w kilka chwil przybrał ciemniejsze kolory.
Powrót do celu/startu odbywał się już w ciemności ( przez oświetlone miasto ).
W krnovskim Rynku szopkaBozonarodzeniowa:
Początek niedzielnej wycieczki po północnym skraju Nizkeho Jesenika zaczyna się w Krnovie od zakupu biletów na dwudziestominutową podróż pociągiem.
Celem jest punkt wyjściowy, tym razem Milotice nad Opavou. W planie – powrót na krnovski dworzec zielonym szlakiem, coś ok. 30 kilometrów. Wiadomo, że na tej wysokości i w tej części świata będzie dużo asfaltu, mało dalekich widoków, więc dla uatrakcyjnienia wycieczki, na początek przejście fragmentem ścieżki dydaktycznej, prowadzącej obok trzech schronów piechoty.
Jeden z nich jest zabezpieczony, do dwóch pozostałych można wejść. Zabezpieczonym schronem opiekuje się bruntalski Klub vojenské historie.
Dalsza droga, to kilometry asfaltu i leśnych ścieżek. Przejście przez długą miejscowość – Lichnov, wzdłuż rzeczki Čižiny, zamarznietej, po której próbowali ślizgać się młodsi mieszkańcy wsi.
Przy drodze znajduje się barokowy rzymskokatolicki kościół pw. Św. Mikołaja.
Kościół ten w pewien sposób miał swój udział w Wielkiej Wojnie. W 1915 roku został pozbawiony „sanktusowego” dzwonu, który zabrano na rzecz państwowej zbiórki na cele wojenne w Wiedniu. W następnym roku ten sam los spotkał największy dzwon lichnowskiego kościoła. Na przykościelnym cmentarzu znajduje się tablica upamiętniająca 91 żołnierzy niemieckich, poległych w roku 1945, którzy spoczywali tu do czasu ekshumacji.
W tej miejscowości było wyjątkowo dużo kotów, którym chyba się tu żyje całkiem wygodnie.
Potem znów asfalt, trochę lasu i przejście skrajem osady Pocheň. To, co interesujące w tym miejscu, to pozostałości zamku Vartnov, ledwo dziś widoczne. Jest tu jeszcze zalew, który swą nazwę wziął od osady. Kolejne siedziby ludzkie na trasie, to miejscowość Úvalno. Przy trasie taki mało spotykany gdzie indziej komunikat:
Ze wsi rozpościera się widok na przygraniczne tereny po polskiej stronie. Mimo niezbyt sprzyjającej pogody ładnie prezentują się Branice.
Największą atrakcją Úvalna jest wieża widokowa, nazwana imieniem Hansa Kudlicha. Wieża jest jednocześnie jego grobowcem. Patronowi wieży poświęcono ponad 70 pomników i tablic pamiątkowych w Czechach, Niemczech, Austrii i USA. Jeszcze w latach 80 dwudziestego groziło jej zniszczenie. W latach budowy socjalizmu Úvalno nie przyznawało się do sławnego niemieckojęzycznego rodaka. W późniejszych czasach władze miejscowości poczuwały się do obowiązku wyremontowania obiektu, jednak konieczne nakłady finansowe przekraczały możliwości Úvalna, nawet przy wsparciu innych miejscowości i osób prywatnych. W roku 1997 w Monachium powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Wyzwoliciela Chłopów Hansa Kudlicha, które rozpoczęło zbiórkę środków na remont wieży. W przyszłym roku wieża będzie obchodzić stulecie powstania.
Popołudnie robiło się coraz późniejsze, więc żeby dojść do Krnova jeszcze przy dziennym świetle, trzeba było podążać dalej. Kolejny ciekawy punkt na trasie, to Hrad Cvilín ( Šelenburg, Lobenštejn). Rozległe ruiny średniowiecznej budowli, otoczone wałem ziemnym i głęboką fosą. Zamek zbudowany został w Średniowieczu, zdobyty i zniszczony przez Macieja Korwina, całkowicie opuszczony po wojnie Trzydziestoletniej.
Přední Cvilínský kopec, z kościołem, kaplicami drogi krzyżowej, to miejsce gdzie nadszedł zachód słońca.
Płonący na czerwono grzbiet Hrubého Jeseníka w kilka chwil przybrał ciemniejsze kolory.
Powrót do celu/startu odbywał się już w ciemności ( przez oświetlone miasto ).
W krnovskim Rynku szopkaBozonarodzeniowa:
