Forum Sudety.it

Pewien czas temu postanowiliśmy doświadczyć zachodu słońca na Śnieżce. Pomysł wrócił we wrześniu gdy okazało się,ze znajomy bierze udział w przejściu kotliny jeleniogórskiej i byłoby fajnie się z nim spotkać gdzieś na trasie. Nigdy wcześniej nie chodziliśmy po zmroku po górach i połączenie pełni, zapowiadanej pogody i zawodników na trasie było nam na rękę.
Przez całą drogę z Wrocławia na Okraj było pochmurno a potem jeszcze zaczął padać deszcz, patrząc na pogode miałem co raz mniejszą ochotę na opuszczenie auta. Wybraliśmy podejście z Okraju przez Jelenkę na Śnieżkę tak aby być na miejscu przed zachodem (ok 19),trasa prosta,dobrze znana więc nie powinno być problemu z ewentualnym zabłądzeniem.
Na Okraju zimno i pochmurnie, zabieramy plecaki, podwójne oświetlenie i ruszamy.

Pierwszy raz wychodzę w góry o tak późnej porze, las robi fantastyczne wrażenie:

Na dojściu do Jelenki spotykamy dosłownie garstkę osób schodzących do auta,na szlaku cisza i spokój


Jelenka powolutku wyłania się z mgieł

Po gorącej czekoladzie i kiełbasie nadeszła pora wejścia na "ulubione" schody,na których dostajemy krótka nagrodę za wytrwałość:

Zazwyczaj na czerwonym szlaku jest duży ruch, tym razem nie ma nikogo:

U celu zachód słońca mało okazały:

W takim razie czas na krótki popas przed zmierzchem:


Dosłownie w przeciągu parunastu minut zrobiło się ciemno, ogarnęło nas dziwne uczucie niepokoju - sami na szczycie po zmroku,daleko od wszystkiego.

Powoli czas wracać, podczas zejścia ze Śnieżki coś na chwilę pojawiło się na niebie, jakby jakieś światełko. Dla takich chwil było warto:




W oddali widać światełka czołówek uczestników Przejścia,za niedługo się z nimi spotkamy.

Spotykamy czołówkę mocarzy,po ok 24 godzinach mają ok 100km w nogach, niektórzy strasznie zmęczeni,inni tryskają humorem. O dziwo w grupie spotykamy znajomego


Niestety znów nachodzą chmury i do Jelenki idzemy w mleku.
Zawodników jest co raz więcej, niektórzy odpoczywają w schronisku,inni napierają bez przystanku.

Na Okraju dobijamy o 23. Było fajnie ale jest ochota na więcej.

Miesiąc później zebraliśmy się ponownie, tym razem atak na Śnieżkę wyprowadzamy z Karpacza, w pierwszej części "rekreacyjnie" wyciągiem na którym "cofasz się do tyłu ze 20 lat", pobyt na szczycie do zachodu a potem zejście do Domu Śląskiego, Lucni Boudy z powrotem przez Samotnie.

Pogoda genialna, pełne słońce, brak chmur, ostry wiatr z południa (w porywach ponad 80km/h ),wieje fen. Do tego złote kolory od popołudniowego słońca:

Było nam dane doświadczyć wyremontowanego szlaku, w zimie nazwanym "bobslejem":

Jak dobrze,że wchodzimy o 15 i nie trzeba sie przeciskać. Widoki zapierają (dosłownie) dech w piersiach. Wiatr jest na tyle silny,że każdy odsłonięty element barierek zaczyna wydawać swoje dźwięki. Czuje się moc:













W knajpie dostajemy zaproszenie na wielką imprezkę w Gołębiewskim, wątpimy jednak,żeby wpuścili nas w naszym obuwiu.
Przy herbacie kontemplujemy widoki za oknem:



Nadchodzi czas zachodu słońca więc warun robi nam psikusa:

"Zachód słońca w Krakowie"


Po krótkiej naradzie rozdzielamy się, kolega idzie zimowym zejściem,my drogą dojazdową - ktoś z nas powinien zejść poniżej chmury i złapać ostatnie promienie słońca na zdjęciach. Od wchodu leniwie pojawił się księżyc:


Od zachodu chmury kompletnie przykryły równię pod Śnieżką

Robimy krótka naradę w Domu Śląskim, postanawiamy zaryzykować i zamiast zejść do Karpacza spędzimy jeszcze parę godzin na szczytach, może się rozwieje. Na szlaku do Lucni Boudy robi się należycie:


Źródła Upy



Lucni Bouda gdzie wstąpiliśmy na kolejkę kofolki:

Potem już dobrze wszystkim znane tereny:





Szkoda,że pełnia jest raz na miesiąc

Karkonosze nocą są przy dobrej pogodzie rewelacyjne. Aż narobiliście mi smaka na nockę w górach.

No cóż, "Karkonosze by night" przerabiałem parokrotnie, m.in. dwa razy podczas wzmiankowanego Przejścia dookoła Kotliny Jeleniogórskiej. Za drugim razem, rok temu, idąc dookoła Kotliny mogłem podziwiać wschód słońca z Kowarskiego Grzbietu. A na wschód słońca na Śnieżce omal się nie załapałem, gdy z trójką znajomych robiliśmy w 24 godziny trasę Wielka Sowa-Śnieżka, tyle że pogoda nie dopisała i "widoki" były takie, jak na początku tej relacji.

No piękne fotki tylko pozazdrościć

kontemplując przy herbacie udało się z tymi widokami. extra!

Zdjecia pokazuja statyke a przy takich wiatrach byla dynamika - dopiero na filmikach widac,jak wszystko sie zmienialo z minuty na minute. Moze uda mi sie je jakos podlinkowac.

Jakie mozecie polecic miejsca z ekspozycja,ktore bylyby warte wyprawy w nocy ?