Rafał Gurowski*) był także fundatorem i autorem epitafium poświęconego zmarłemu w Cieplicach Śl. podczas leczenia przyjacielowi, Kazimierzowi Jaraczewskiemu. Tablica z tym epitafium w latach siedemdziesiątych niestety zaginęła. Epitafium to, w formie drewnianej tablicy (130 x 91 cm) wisiało w krużgankach dawnego klasztoru cystersów w Cieplicach. Wypisano na nim łaciński wiersz elegijny ułożony przez Gurowskiego, obramiony barokowym ornamentem. Konserwowano je w roku 1972, lecz zostało niestety w bezmyślny sposób usunięte i do dziś nie jest wiadome co się z nim stało. Zdjęcie tej cennej polskiej pamiątki, przykładu szlacheckiej kultury literackiej baroku, znajduje się wśród akt obejmujących zabytki zaginione.
______________________________________________________
*) Rodzina Gurowskich herbu Wczele, wywodząca się z Gurowa koło Gniezna, posiadała wiele majątków i piastowała ważne urzędy w Wielkopolsce. Rafał Gurowski urodził się w 1716 roku w Kościelcu koło Konina. Jego matką była Zofia z d. Przyjemska, pierwsza żona Melchiora Gurowskiego. Kształcił się we Francji, w 1745 roku otrzymał starostwo kolskie. Za namową ojca zaciągnął się do wojska francuskiego i - polecany przez dwór saski - znalazł miejsce przy sławnym marszałku, księciu Maurycym Saskim, synu Augusta II. Pod jego rozkazami walczył w bitwie pod Fontenoy. Po powrocie z wojny został szambelanem króla Augusta III.
W 1752 roku ożenił się z Ludwiką Tworzyańską, kasztelanką przemęcką. Był właścicielem kilku wsi koło Wschowy, przy granicy Wielkopolski ze Śląskiem. Przejawiał zdecydowaną niechęć do króla pruskiego Fryderyka II i stanowczo przeciwstawiali się pruskim zakusom w Wielkopolsce. W roku 1764 wystąpił jako arbiter na sejmie konwokacyjnym, w tym samym roku otrzymał po teściu kasztelanię przemęcką. Podczas sejmu rozbiorowego w 1773 roku przypominał, że “wojsko pruskie obdarło już dosyć Kraj”, co zresztą - jak wiadomo - nie wpłynęło w żaden sposób na treść uchwały sejmowej.
Nazywano go wszędzie hrabią i za takiego się uważał. 5 listopada 1787 roku następca Fryderyka II, król Fryderyk Wilhelm II nadal mu dziedziczny tytuł hrabiego wraz z pruską odmianą herbu oraz indygenat śląski, W 1790 roku został kasztelanem poznańskim. Zmarł w 1797 roku w swojej wsi Dryżyna koło Szlichtyngowej. Pochowano go w kościele klasztornym Franciszkanów p.w. Św. Józefa we Wschowie.
