W krainie zamków, ostrzyc i rzeźbionych skał (2022)

[buba1]

Suniemy w nasz ulubiony rejon Czech. Po drodze w Mniszku postój na lody! To już tradycja!



W okolice wioski Hvezda dojeżdżamy późnym popołudniem. Osiedlamy się w przyjemnej przydrożnej zatoczce. Pewnie z dwie noce tu spędzimy.



Idziemy połazić. Początkowo łąkami...



Wśród polnych kapliczek...



Kierujemy się w stronę pagóra zwanego Vilhost. Już tu kiedyś byliśmy, no ale nie wszędzie. A tu w każdy załom skalny warto zajrzeć. Skalne gęby zdają się nam bardzo bacznie przyglądać...





Droga u podnóża skał jest kręta i pełna rozpadlin. Czasem pojawia się znikąd jakaś zanikająca ścieżyna i tak samo szybko traci się w szczelinach czy między korzeniami.











Pumeksowate skały.





Różnej wielkości groty i tajne przejścia.







Widać wyraźnie, że to już wieczór. Tak, tak... taki czerwcowy, więc pewnie koło godziny 20. Koniec czerwca - najpiękniejszy czas w roku!









Na szczyt nie wchodzimy. Naszym celem jest pokręcić się po zboczach. A i z nich są całkiem fajne widoki.













W okolicy można też znaleźć skały przekształcone w kaplice/pomniki upamiętniające zmarłe osoby.





Na zakręcie, w przykurzonym lusterku.



Kolejnego dnia idziemy do wioski Hvezda, gdzie są praktycznie same stare domy. W większości zamieszkane - nie wiem czy na stałe czy sezonowo, ale wyraźnie ktoś się nimi zajmuje. Ogrody toną w zieloności. Jest tu bardzo cicho - nie ujadają psy, nie wyją kosiarki, nie łupie muzyka itp.















W ogóle cała miejscowość jest bardzo cienista i pełna starych drzew.









Za wioską droga się kończy. Ruch jest dość znikomy. Wszelakie pełzuny czują się więc swobodnie i na środku szosy.





Gdzie nie spojrzysz to coś się do ciebie uśmiecha.





Mają tu bardzo przyjemną kaplicę. Jej bardzo wielkim plusem są otwarte drzwi.



Stare odrzwia.





Wnętrze jest chłodne i mocno zapodaje aromatem bejcy do drewna i zgasłych świec.



Aniołki, święte obrazy, wyszywanki - wszystkiego po trochu.







Wewnątrz, oprócz wyposażenia typowego, możemy znaleźć list od wdzięcznych turystów, którzy się tu schronili.



Wisi też zdjęcie jakiegoś wesołego kolesia.



Za wioską skręcamy w lasy. Szukamy tu wydrążonych w skałach grot, nisz i innych zagłębień, wyraźnie nie będących naturalnego pochodzenia. Tu cały ten rejon to było kiedyś jedno, wielkie skalne miasto!













Dalej przy drodze też co rusz widzimy ułożone z kamieni wzmocnienia skarp, równo jak od linijki wycięte skały, napisy, wnęki.









Są też dziksze fragmenty wąwozów, o wyglądzie bardziej naturalnym, więc miłośnicy braku ingerencji ludzkiej ręki w krajobraz również znajdą coś dla siebie.





Kapliczka w środku lasu.



Stare, niemieckie napisy wyglądają jakby spłynęły z błotną lawiną (albo inną lawą



Zmierzamy w stronę "zamku".











W miejscu znaczonym na mapach jako "Hrad u Hvezdy" nie znajdujemy żadnych ruin zamku. Jest tylko niewielka górka ze skałką na szczycie. Brak zamku jednak nie przekreśla tego miejsca jako wartego odwiedzenia. Bardzo nam się tu podoba. Pusto, cicho, wiaterek sobie wieje. Nawet jakieś widoczki tu czy ówdzie przezierają.







Jakieś miejsce pamięci. Ale o kim i dlaczego - nie wiemy. Były jakieś napisy, ale zostały wydrapane, inne dodane, też potem skute - cieżko rozkminić co i po co. No ale jak widać ktoś pamięta, kwiatki same nie przyszły.



Mijamy też takowy obiekt, który początkowo bierzemy za kapliczkę, ale chyba raczej był kiedyś przepompownią wody. A może cały czas jest? W środku coś jakby huczało.







Na samym skraju wsi stoi ciekawie wyglądający dom. Od przodu - normalna chałupa. Z tyłu - jak kilkupoziomowa twierdza z piwnicą gigantem.



Na tym zdjęciu dobrze widać jaka jest różnica wysokości - chałupa kontra tylna podmurówka.



Kręcimy się też po innych skałkach w okolicy, gdzieś na zachód od wsi.











Cieniste wąwozy.



Czasem skały i góry nagle znikają - są tylko malownicze lasy i klimat zupełnie jak gdzieś na równinach.







JAGOOOODY!!! Takie ilości, że można w nich wręcz pływać!



Ślady zbrodni się nie ukryją! I od razu widać kto z rodziny najmniej lubi jagody





Nie, grzybków nie jedliśmy żadnych... A jednak niektóre korzenie na nas dziwnie patrzą



Widok na wzgórze z ruinami zamku Ronov - tam byliśmy w zeszłym roku.



Łąkami, polami wracamy pod nasze Vilhosty...









I znów "ostrzyca" z zamkiem wyłania się spomiędzy traw.



Na obrzeżach Hvezdy przy jednym obejściu urzekł nas płot! Cóż za cudna kolekcja!













I znów nie wiadomo kiedy zleciał kolejny dzień. Kolejny długi dzień pełen wrażeń i odkrywania nowych miejsc.



A letnie wieczory wśród czeskich skał mają w sobie tajemniczość i nieodparty urok, który ciągle każe wracać

[buba1]

Ku czeskiej granicy wyruszamy 21 września. Wszyscy nam to odradzają. "Nigdzie nie dojedziecie", "największa powódź w historii ludzkości", "zerwane mosty", "tam jest jeszcze gorzej niż w Polsce"! "Nie przejedziecie przez Sudety w żadnym miejscu"! Katastroficzne wizje napompowane przez media przedstawiają chyba wielkie, bezdenne jezioro, które ciągnie się co najmniej od Wrocławia do Pragi. No cóż... Jak się nie uda dojechać tam gdzie planujemy (bo własności pławne busia okażą się niewystarczające) - to dojedziemy gdzie indziej. Przecież nie będziemy siedzieć w domu!

Problemy z płynną jazdą (co w tym kontekście brzmi nieco dwuznacznie ) zaczynają się szybko, bo już w rejonie Dzierżoniowa. Utykamy w korku pośrodku łąk. "To żesmy se pojeździli" - już przez chwilę mamy obawy, że może jednak ONI mieli rację. Okazuje się jednak, że to nie wielka woda przegrodziła nam drogę - a wyrywny motocyklista. Niestety był tu wypadek i poszkodowanego kolesia zabiera helikopter. Podziw dla pilota, że udało mu się nie zaplątać ani w druty ani w drzewa. Sprytnie manewrował!!



Jedziemy zatem dalej i ogólnie nigdzie na naszej trasie nie wystąpiły żadne utrudnienia związane z nadmiarem wody. No chyba, że częste postoje na kibelek

Jedynie na powrocie, w rejonie Złotoryi, napotkaliśmy wyrwane koryto nieistniejącej rzeki pośrodku pola. Rolnik zapewne się nie cieszył...



Juz będąc w Czechach docieramy do jakiejś krainy latawców. Z daleka wygląda to tak:



Są punkty, gdzie można sobie kupić takowego giganta!





Początkowo mam nawet pomysł, aby kupić takowego i go ciągnąć za busiem - no ale do tego przydałby się jakiś kraj mniej zelektryfikowany i najlepiej stepowy

W okolicy latają również balony!



Niedaleko miejscowości Brada parkujemy pod spaloną knajpą...



A kto tu zamieszkał w murze przy kaplicy?



Ruszamy na krótki spacer w pobliskie skałki.



Naszym celem jest Rumcajsova jaskinia - niewielka skalna grota ustylizowana na pomieszczenie mieszkalne i w zależności od momentu wyposażona w mniej lub wiecej eksponatów związanych z głównym bohaterem.









Wychodzimy też na szczyt wzniesienia oznaczony jako Hrad Brada. Z teoretycznego zamku jednak już nic nie pozostało. Jest tu tylko krzyż, dwie kamienne rzeźby i ławeczki.







I całkiem ładny widok.





Jeden kamyczek tu znaleźliśmy, a drugi zostawiamy! Ot wymiana!



W dole widać miasto Jiczyn, przez które przejeżdżaliśmy i mieliśmy okazję się tam dwa razy zgubić. Z tej perspektywy wcale nie wydaje się takie duże i zawiłe



A ta śliczna wulkaniczna górka to Zebin. Tam pójdziemy jutro!



Kierujemy się w stronę zamku Trosky, który z daleka prezentuje się rewelacyjnie - zawiśnięty na na dwóch odsuniętych od siebie skałach.





Mamy podejrzenia, że z bliska może być gorzej - no ale skoro już tu jesteśmy w okolicy... Wielkość parkingu sugeruje, że czasem bywa tu szał ciał. Teraz jest wieczór i z napisów na słupie wynika, że zamek jest zamknięty. Pójdziemy obczaić na ile skutecznie



Ścieżka obchodzi zamek dookoła. Wyraźnie z niektórych stron wejście do baszt jest bardziej skomplikowane







Widoczki na boki wskazują, że teren jest tu całkiem górzysty.







Najdogodniejsze wejście prowadzi przez bramę. Tą, która teraz jest zamknięta. W sumie można by się też wspiąć po murze, który w jednym miejscu jest niższy, taki trochę ubity od góry i bardziej porowaty. Toperz i kabak by dali radę. Obawiam się jednak, że ja nie... Bardzo głupio by polecieć na ryj w pierwszy dzień wycieczki. A być może tam u góry jest cieć, pies albo jakieś alarmy, więc pokonywanie ściany trzeba by robić nie tyle skutecznie co szybko i sprawnie. Obmacuję skałę, próbuję... Nie, nie ma szans... No żal, ale jednak warto umieć ocenić realnie swoje możliwości. Oj tak... Krótko trwał ten okres, gdy gdzieś nie wchodziliśmy "bo kabak nie da rady"







Jeszcze rzut oka z daleka na zamek - i jedziemy szukać noclegu.



Zatrzymujemy się gdzieś w rejonie krętych dróg za miejscowością Hruba Skała. Mały, przydrożny placyk zawalony drewnem. Ale busio się też zmieści.



No i jaki mamy tu piękny zapach! I jest na czym siedzieć







A do kibelka chodzimy w takie skalne szczeliny!

[buba1]

W okolicy miasta Jiczyn napotykamy wulkaniczne, stożkowate wzgórze - takie z gatunku moich ulubionych "ostrzyc" Tak prezentuje się z oddali.



Nie jest to więc góra jakiś bardzo imponujących rozmiarów, ale podejście okazuje się posiadać całkiem solidne stromizny. Zwłaszcza, że wybraliśmy chyba to najbardziej nieoczywiste, wiodące przez coś na kształt kamieniołomu







Docieramy do niezwykle malowniczych wąwozów i wychodni skalnych o rozmaitych kolorach i fakturach, ale dalsza droga stąd w górę jest raczej niemożliwa. Ślepy zaułek, ale warto było się tu wdrapać!











Złazimy więc (tzn. zjeżdżamy na zadkach) i próbujemy jakoś obejść pionową ścianę.







Wąwóz widziany od góry nie prezentuje się już tak spektakularnie.







Włazimy na szczyt, gdzie stoi kapliczka.





Kapliczka jest zamknięta, jedynie przez szparę można kuknąć do środka. Stojący tu świątek jest dość przerażający - taki bez twarzy. Nie wiem czy ma to coś symbolizować, czy może autor zdawał sobie sprawę ze swojego kunsztu i wolał zostawić tak niż walnąć jakiegoś "Jeżusia".



Przy kapliczce zostawiamy takowy "kamyczek". Ciekawe czy ktoś w ogóle go zabierze, no bo trochę waży



Widoki na okoliczne wzgórza.







Dominuje jednak krajobraz zabudowany.







Widać też po horyzontach inne "ostrzyce".



np. wzgórze z zamkiem Trosky, gdzie byliśmy wczoraj.





Można też zajrzeć do tartaku.



Albo podpatrzeć sunący łąkami pociąg.



W dół schodzimy w sposób bardziej klasyczny.



Zerkamy jeszcze w okolice kościoła u podnóża wzgórza. Jest on ponoć jedyną pozostałością po istniejącej tu kiedyś wsi Zebin.



Obok stoi drewniana dzwonnica.



Najciekawszy jednak okazuje się przylegający do kościoła cmentarz.



Łazimy tu chyba z godzinę, przyglądając się kamiennym rzeźbom.























Niektórym mieszkańcom tego miejsca można zajrzeć w oczy. Dużo zdjęć jest jednak powyłupywanych. Nie wiem kto i po co to robił? Kolekcjoner? No bo raczej nie złodzieje - takie zdjęcia to raczej nie jakiś łakomy kąsek...







Nagrobek z koniem



Ten pomniczek zdecydowanie podoba mi się najbardziej!



Czyżby tu, podobnie jak u nas, chcieli eksmitować nieboszczyków zalegających z opłatą?

[buba1]

Zajeżdżamy na obrzeża wioski Teletin. Mieliśmy zamiar zatrzymać się na polnym parkingu i pójść zerknąć na meandrującą rzekę Wełtawę i jej wysokie tutaj zbocza. No ale niedzielne popołudnie okazuje się nie najlepszym momentem na takie akcje, bo chyba pół Pragi też wpadło w tym samym momencie na dokładnie identyczny pomysł. Na parkingu szpilki nie wciśniesz, przez pola wali pielgrzymka. Atmosfera jakby wleźć w środek festynu, gdy akurat ogłosili, że będą rozdawac coś za darmo. Już prawie chcemy uciekać i w ogóle wymazać z pamięci ten epizod, ale skoro już tu jesteśmy? Tak daleko? Jest spora szansa, że raczej juz nigdy tu nie wrócimy. Może warto obczaić to miejsce? Ktoś kiedyś mi je polecał, że tu jest ładnie...

Busio więc wciąga brzuszek i udaje się go wklinować między jakieś dwie wielkie wypaśne terenówki. No to idziemy w obranym kierunku. Razem z potokiem innych istot, równie spragnionych wieczornych wrażeń krajobrazowych.



Szeroka ścieżka doprowadza do pierwszego miejsca, gdzie otwiera się widok na skały i rzekę. Kociokwik jest tu nieziemski. Ciężko znaleźć wolną skałę, żeby sobie na niej usiaść, a w co bardziej widokowych miejscówkach do zdjęć ustawiają się wręcz kolejki.



Nad głowami lata kilka dronów, psy ujadają, dzieci drą japy - sam miód masowej turystyki. Widoczek jednak trzeba przyznać, że obiektywnie jest całkiem ładny.











Poza tym, co zdecydowanie mi się w tym miejscu bardzo podoba, to brak jakichkolwiek barierek, poręczy i innego tego typu g... psującego krajobraz. Każdy sobie podchodzi na skraj przepaści na tyle blisko, na ile ma ochotę. Co też zrobiła z nami ta współczesność, że jakiekolwiek oznaki normalności włażą w oczy i niepomiernie cieszą. A powinien człowiek to ignorować i traktować jak powietrze, że dzień jak codzień. A tu takie "łał! ale super! tutaj akurat wyjątkowo nie zamknęli nas w klatce!"

Ja akurat blisko nie podchodzę i nie zaglądam do wąwozu. Zbocze jest spadziste, pełne osuwającego się piachu i kamieni - a potem nagle się raptownie kończy Nie mam lęku wysokości, wręcz mam coś na jego antypodach - uwielbiam stawać na skraju urwiska, wychodzić na wieże/kominy/maszty i patrzeć w bezkresną przestrzeń. Często tego nie robię tak na rozum, ale lubię tą wielką pustkę pod nogami. Tu jednak, chyba po raz pierwszy w życiu, zaczynam rozumieć co moga czuć osoby bojące się przestrzeni. Odkrywam na przykład z rozbawieniem, że stoję 10 metrów od urwiska, robię zdjęcie a drugą ręką kurczowo się trzymam drzewa Są jednak osoby, których otchłań Wełtawy nie wsysa i super, że tu im nikt ani nic tej radości nie psuje. Np. jedna ukraińska para siadła w takim miejscu, że moim zdaniem zakrawa to już na umiejętności lewitacji Albo oni się czymś przykleili? Zadki nasmarowali klejem i sobie nóżkami fikają?



Obserwacja niedzielnych turystów nie jest jednak na tyle pasjonującym zajęciem, aby mu się oddawać przez czas dłuższy. Postanawiamy połazić sobie jeszcze po okolicy, ot np. jakaś ścieżyna szła wzdłuż rzeki i nurkowała w lasy. Oddalając się stopniowo od ulubionej tutejszej "vyhlidki", ilość ludzi tak raptownie spada, że jest to aż niepojęte! Mówiąc obrazowo - oni nagle wszyscy znikają. Tam był tłum - na szosie, wszędzie tam, gdzie można auto postawić, na ścieżce przez pola i na łączce widokowej. A tu, kilkanaście metrów dalej, nie ma już kompletnie nikogo. Jedna tylko wiewióra rzuca w nas szyszkami z drzewa, jakby chciałe powiedzieć "Te!! ludzie! Tu już nie wasze rewiry! Tu się nie łazi! Wasza atrakcja jest tam!"





Rzucają się nam w oczy domki - z tej perspektywy jak wiszące, jakby przyklejone do skał. I one występują tu masowo na tych wszystkich zboczach!



W sumie fajny pomysł na letni domek! Taki zawieszony nad kanionem!



Jedno co - to nie mają tutaj dużych ogrodów









Niektóre to są naprawdę porządnie schowane!





Sama rzeka jest taka średnio zachęcająca do nadwodnych aktywności... Nie wiem czy to tak zawsze wygląda czy dzisiaj coś spuścili szczególnego. To coś białe zachowuje się jak wodny wąż! Jakby pełzło, wiło się, skręcało i znowu bardziej prostowało. Momentami jakby próbowało wyleźć na brzeg lub zanurkować - ale ani jedno ani drugie mu nie wychodzi, więc rezygnuje i dalej smętnie snuje się po powierzchni.







Kolory robią się wieczornie ciepłe, a my sobie wędrujemy skrajem wąwozu przez pachnące sosnowe lasy. A wokół kompletnie nikogusieńko! Dobrze, żeśmy jednak stąd nie uciekli tak od razu!





Przyjemne drogowskazy



Wybieramy sobie najładniejszą skałkę i tam w ostatnich promieniach słonca zjadamy kanapki. A wokół kwitną wrzosy!







No i dzień powiedział "dobranoc".



Gdy wracamy to na "vyhlidce" Mai, tej najbardziej tłumnej, została tylko jakaś para i rozstawia namiot. Na parkingach nie ma już nikogo. Magia niedzielnego wieczoru! Który to już raz?? Śródtygodniowy świat roztacza przed nami swoje przyjazne przestrzenie. Okno czasowe to 5 dni



W takim to miłym miejscu spędzamy noc.



Wychodząc w nocy prawie wdepnęłam w jeża. Skubaniec dokładnie przysiadł pod schodkiem busia. Dziwny zarys, pomyślałam. Może to krowia kupa i lepiej nie wdepnąć? Poświeciłam latarką, a tu taki kolega kolczasty!

A z rana po okolicznych wzgórzach snują się malownicze mgły. Ech.. ci z namiotu na skarpie to dopiero muszą mieć fajny widok jak wyjdą na kibelek!

[buba1]

Zatrzymujemy się w znanym już nam miejscu między wioskami Vidim i Dobřeň.







Zmierzch zaczyna już spowijać skalne wąwozy, gdy wyruszamy w las. Na horyzoncie widać ciemne chmury, ktore zdecydowanie się przybliżają. Wszyscy mamy nadzieję, że znajdziemy jakiś okap skalny odpowiedni do okoliczności.



Na miejsce docieramy już w ciemności. Znajdujemy nawis skalny, taki wyjątkowo miły i zaciszny. Dokładnie taki jakiego nam trzeba na dzisiaj Ledwo co przyszliśmy to się okrutnie rozlało, ale deszcz nam w tym miejscu niestraszny. A może nawet dodaje to uroku, że tak szumi w oddali i pachnie mokrymi liśćmi? Grunt, że zdążyliśmy jeszcze drewna pościągać pod skałę zanim chlupnęło tak naprawdę solidnie.

Wieczór więc spędzamy tak jak lubimy najbardziej Kiedyś myślałam, że najlepsze jest ognicho na piachu. Z czasem jednak zmieniłam zdanie - nie do pobicia są ogniska pod skałami! Gdy światło płomieni odbija się od poszarpanego kamienia - dając i ciepło, i niesamowity blask.







Kolejnego dnia idziemy się powłóczyć po okolicy w poszukiwaniu skalnych nisz, grot i szczególnie ciekawych kanionów.





Szybko trafiamy na wielobarwną, bulwiastą skałę, gdzie wyrzeźbiono maleńki pokoik. Do czego to by mogło służyć - nie mam pojęcia. Najbardziej by chyba pasowało na kapliczkę. Wnęka jednak teraz jest pusta i jedynie jej regularny kształt przypomina o ludzkiej działalności w tej okolicy.







Dalsza nasza droga prowadzi przez fajny wąwóz.









Skały porastają mchy w odblaskowych barwach.



A i struktura samych skał jest tu ciekawa - taka jakby rozpłynięta?



Drzewa mają nieraz spory problem, aby się skutecznie złapać gruntu korzeniami.



Zmienne krajobrazy tutejszych zboczy.









Jeden z celów dzisiejszej wycieczki jest piknik na skalnym stole. Stół i ławeczki wyrzeźbiono niegdyś na polecenie właściciela pobliskiego zamku Kokořín. W tym miejscu był ponoć też punkt widokowy. Dziś są bardzo ładne widoki na drzewa i zanikającą ścieżkę zasypaną igliwiem.







Siedzimy tu dosyć długo, aż zaczynają nad nami krążyć kruki Stwierdzamy, że to chyba znak, aby jednak wyruszyć w dalszą wędrowkę.

Łazimy więc po tutejszych lasach, zaglądamy w skalne szczeliny i groty, wspinamy się na kolejne bezimienne wzniesienia lub zjeżdżamy na kuprach w wąwozy, które czasem prowadzą w ciekawe miejsca, a innymi razy kończą się ślepym zaułkiem.





















A wieczór znów jest taki jak trzeba, tylko w nieco innym miejscu.

[buba1]

Zatrzymujemy się niedaleko miejscowości Dobřeň, w dobrze już znanej i lubianej przydrożnej zatoczce. Zdjęcie z kolejnego poranka.





Wieczorny spacer drogami zasypanymi płatkami kwiatów. Czeremcha chyba?





Wbijamy w skały, coby się odrobinę podwędzić w dymie Nie ma nic lepszego na chłodny wieczór jak ciepło płomieni odbijające się od skał. No i 5 litrów herbaty!







Rano wyruszamy na poszukiwanie skalnych nisz. Tu dobrze już znany grzybek:



A tu namierzylim coś nowego - acz z zewnatrz wygląda bardziej spektakularnie niż od środka.



W całym obszarze zwanym Kokořínsko jest dużo skał piaskowcowych, które ze względu na miękkość i łatwość obróbki od niepamiętnych czasów były wykorzystywane przez lokalną ludność. Powstawały tu nisze, pomieszczenia i wręcz całe domostwa wewnątrz skał. W skałach mieszkali mnisi, rozbójnicy a i zwykli ludzie, którzy z różnych przyczyn nie mogli lub nie chcieli mieć normalnych domów. Magazyny, spiżarnie, kaplice i kryjówki na łupy. Obejść wszystkie tego typu jamy w tych okolicach jest chyba niewykonalne! Bo ciągle odkrywa się nowe i nowe, gdy kręta ścieżka wśród skał wyprowadzi w inną stronę niż zwykle.

Z większych tego typu obiektów pierwszy na naszej trasie jest Kostelíček. Pomiędzy sosnami wyrasta taka oto skała:



Jest na niej wmurowana pamiątkowa tablica.



A zaraz obok wisi fajna huśtawka!



Po wydłubanych w skale stopniach wspinamy się w stronę ziejącego czernią otworu.



Belka (która nie wiem czy sama tu upadła czy ktoś jej pomógł) świetnie robi za poręcz.



Tutejsze skalne pomieszczenia są pozostałością ufortyfikowanej osady z XIII-XIV wieku. Ponoć nad jaskinią była tu jeszcze niegdyś jakaś drewniana konstrukcja, a archeolodzy znajdowali sporo ceramicznych naczyń.













A obecnie jest tu miejsce ogniskowe - z czego nie omieszkamy skorzystać









Kolejny dłuższy postój na naszej trasie to skalny kompleks zwany Rozbořenka. To też sztucznie wydrążone komnaty, okna, korytarzyki, półki. Miejsce ponoć do 1945 było na stałe zamieszkane. Później jedynie okresowo przez miłosników lasu i biwaków.









Na starych zdjęciach znalezionych w internetach (sprzed kilkunastu lat) widać, że w środku były stoły, ławy, prycze do spania, a nawet żelazny piecyk. Niestety umeblowanie się nie zachowało. Wnętrza możemy więc podziwiać jedynie w stanie surowym.















Idziemy jeszcze obczaić okoliczne skalne szczeliny - czy się tam coś nie ukryło godnego uwagi? Ale nie tym razem. Tu tylko zwykle skalne labirynty.





Tuptamy dalej. Niektóre domy, położone na obrzeżach miejscowości Truskavna, są malowniczo wkomponowane w skały.



I znów malownicze ściany!







I znów kute w zboczu groty. W innym terenie każde z tych miejsc wydawałoby się gwoździem programu - tu jest tego taka mnogość, że wszystko powszednieje. Jak to nadmiar atrakcji i krajobrazowego uroku w jakimś stopniu stępia zmysły.









A tu mamy atrakcję wyróżniającą się nawet w tej okolicy.



Klemperka to sztuczna jaskinia, ale położona na wysokościach. Wchodzi się po drabinie. Nie muszę chyba wspominać kto z naszej ekipy jest najbardziej zachwycony tym faktem! Nazwa obiektu pochodzi od lokalnego rozbójnika z XIX wieku, którego banda według legendy miała się tu ukrywać. Ciekawe w jaki sposób oni tu wchodzili? Podejrzewam, że musieli mieć jakieś tajne przejście szczelinami? Albo spuszczali linę, gdy przybywali "swoi"?

A tymczasem "krajobraz z drabiną" w ujęciach różnistych.









Fajne tu są te półki - szerokie, przestronne, a i zadaszone od deszczu.





Wnętrza skalnych przestrzeni.











Wracamy nieco inną drogą. Przez skały i wąwozy.







Zahaczamy o obrzeża miejscowości Malá Jestřebice.



Nie udaje się nam wprawdzie znaleźć tego czego szukamy, ale połaziliśmy sobie przynajmniej trochę po wygrzanych piachach sosnowego lasu. Pełnego oczywiście skał i pokręconych gałęzi.











Jeszcze jedno ognisko wśród skał i jakoś tak kończymy ten niezwykle udany dzionek!


cdn

[buba1]

Kolejna nasza wycieczka zaczyna się w pachnącym, żywicznym lesie, gdzieś między wioskami Dobřeň i Vidim.



Jak przystało na tutejsze okolice co rusz spotykamy skały zagospodarowane w różny sposób.





Potem idziemy kawałek wąską drogą przez wieś Dolní Vidim.



Wioska robi wrażenie. Są tu praktycznie same stare, drewniane domy. I wszystkie takie pasiaste i ogromne! Nie uświadczy tu małej chałupki. Dawni mieszkańcy widać lubili rozmach i przestrzeń. Budynki są zadbane, odmalowane, nie ma takich popadłych w ruinę. A jednak mimo to mają one w sobie patynę i urok dawnego budownictwa. Nie ma styropianowych ociepleń pomalowanych na łososiowo, nie ma klinkierowej dachówki, kostki bauma i lwów na cokołach. Są za to małe okienka z dużą ilością szybek, okiennice, ławeczki i kamerliki w skalnych ścianach. No może trawa wygolona jak i u nas, do bólu, no ale nie można mieć wszystkiego...









Nawet płoty mają tu fajne, zwykłe sztachety takie jak trzeba!







Bardzo mi się podoba tutejsze przystrajanie płotów kubeczkami! Już w którejś kolejnej miejscowości to widzimy!







Tutaj poszli w jeszcze bardziej artystyczne rozwiązania







Nawet kubeł na śmieci jakiś taki bardziej uroczy niż zazwyczaj!



I cudowna cisza. Nie łupie muzyka, nie wyją wiertarki/kosiarki, nie ujadają psy. Może to tylko dlatego, że jest kwiecień i środek tygodnia? Bo sporo z tych domów służy chyba za dacze, więc może np. wakacyjny weekend nie jest już tutaj aż tak przyjemny?

I znów wchodzimy w lasy. O różnej szacie roślinnej i ukształtowaniu terenu. Nudno więc nie jest











Skał oczywiście nie brakuje - towarzyszą nam cały czas.









W taki to sposób docieramy do wsi Osinalice. Tu też raczej dominuje stara zabudowa.





Co nam też zapada w pamięć - to murki! Wszędzie kamienne wzmocnienia skarp, bramy, ogrodzenia.









A poza tym to uroki wiosny! Bzy!!!! Kaczeńce!!!







Nawet przystanek odrobinę zakwitł. Zresztą bardzo przyjemny domeczek spełnia ową funkcję.



I znów nurkujemy w las. Duża, drzewna rodzina przyczepiła się skraju wąwozu.



Potem to klasyka - tu wszędzie wygląda właśnie tak.



Przypadkiem namierzona kapliczka w skalnej niszy. Kurde, ile takich miejsc musimy tu minąć, przegapić, nie mając pojęcia o ich istnieniu. A każdej szkoda! No ale co zrobisz?



Mijamy samotny leśny dom o nazwie Wernerovka. Może jakaś agroturystyka? Dziś pusto. Zamkniete. Nie ma tu nikogo.





Ale nie ta Wernerovka nas tu sprowadza. Jest tu również jaskinia o tej nazwie. Miejsce niewątpliwie noszące ślady działalności człowieka z dawnych wieków. Ponoć kiedyś była używana jako stajnia czy stodoła. Tu robimy dłuższy popas













Wnętrza są raczej niepozorne.



Potem idziemy do wioski Nedvězí.





Pod starą lipą stoi kapliczka. Jest też ławeczka i huśtawka









W tej miejscowości również nie brakuje starych domów.











Okolice przyskalne użyte na różne sposoby - kapliczka, miejsce biesiadne albo... ukrycie dla cysterny.







Droga przez wieś. Widać, że już wieczór za pasem - a my jeszcze tyle planów na dziś mamy. Ajajaj! Noc nas zastanie w połowie jak nic.





Trzeba się podładować dobrą energią przytulając do brzóz



Odbijamy w boczne ścieżki, początkowo podążając świetlistym, wygrzanym, sosnowym lasem. Biała skała, piach, aromat igliwia. Aż człowiek ma wrażenie, że to jakaś nadmorska wydma i zaraz ujrzy sfalowany błękit po horyzont.















Ale nie tym razem Morza nie ma. Jest za to słoneczny płaskowyż z widoczkiem na inne pagóry. Tyż dobrze!









Mijamy chatkę, ale niestety zamkniętą...



No i w końcu na zboczu niewielkiego pagórka jest to czego szukaliśmy!



Kamienne róże!





Niesamowita forma geologiczna, powstała najprawdopodobniej w wyniku zastygnięcia rozlewającej się lawy. Aż się nie chce wierzyć, że te wszystkie zawijasy stworzyła sama przyroda, a nie ekipa artystów z dłutkiem. Przypomina mi to też trochę jakieś ciasto? Nie pamietam jakie.. Może sękacz? A może już głodna jestem, więc wszystko (nawet skała) kojarzy mi się z jedzeniem



















Spędzamy tu chyba z godzinę, zaglądając za każdą skałkę i w każdą rozpadlinę, co chwilę znajdując jakieś nowe formy. A wielu na pewno nie znaleźliśmy i dalej siedzą nieodkrytę po leśnych zaułkach.













Jest też taka skała zarośnięta mchem, która ma w sobie coś obrzydliwego i przerażającego. Wystarczy odrobinę zmrużyć oczy i... jakby coś spod tego mchu wyłaziło albo zdechłego leżało. Jakiś mutant? Brrrr....



Słonko już zachodzi, a my jeszcze przez dwie wioski musimy się przekulać.



Mijamy stare kapliczki.



Padające z przekarmienia konie.



Acz głównie występują tu inni przedstawiciele lokalnej fauny.



Przy drodze stoi pomnik zrobiony ze skalnego bloku z kamienną różą! Jak widać więcej takich skał można tu znaleźć.



Wioska, przez którą tuptamy zwie się Střezivojice. Można tu w ciekawy sposób spędzić czas





Fajną tu mają karuzelę.



i rzeźbę z czuprynką (lub oryginalną doniczkę, bo można to różnie odebrać



A z tymi starymi traktorami to było coś na rzeczy!







Zaraz mi się przypomniał festyn, na którym kiedyś byliśmy. LINK: https://jabolowaballada.blogspot.com/20 ... stare.html

Mijamy Střezivojice, Dobřeň... Wpada jeszcze kilka do kolekcji starych, pasiastych domostw. Ale niestety już ciemnawo było...













Z reszty planów na dziś przychodzi zrezygnować. Bo "dziś" się skończyło. I tak wyszedł nasycony i pełen wrażen dzień. Do busia docieramy już po zmroku.

cdn

[buba1]

Dziś zaczynamy wycieczkę w miejscowości Vidim. Busio zostaje pod kościołem, a my dalej tuptamy piechotą, z ciekawością rozglądając się na boki.



Vidimski kościół w innych perspektywach.





Jest tu miejsce nazywane zamkiem (choc mi by jakoś bardziej nazwa "pałac" na niego pasowała). Obecnie nie jest udostępniony do zwiedzania. W środku mieści się dom opieki.





Nieopodal stoi opuszczona kamienica.



Przy jednym z domów solidnie podeszli do tematu zapasów opału na zimę



Przechodzimy przez teren jakiegoś gospodarstwa rolnego.



To się nazywa pojazd o wysokim zawieszeniu!



Za miejscowością zaczyna się teren jakby zdziczałego, przypałacowego parku, który stopniowo przechodzi w las. A w nim chatka. Gdy podejść do niej - słychać wyraźny szum i bulgotanie. W środku mieści się coś na kształt stacji pomp czy innych tam hydraulicznych mechanizmów.



Głównym celem, który nas dziś tu sprowadza, są okołoskalne formacje położone na skarpach tutejszego wąwozu. Jednym z nich jest jaskinia Buschkeller - sztucznie wykuta jama ponoć z czasu husyckich. Ściany ma porosłe mchem, a w górnej częśći malowniczo zwieszają się paprocie.



W suficie jest dziura, do której prowadzi taki szybik.



Jaskinia ze wszystkich stron jest ozdobiona napisami i datami z różnych okresów. Wnętrza zawierają duże, równo wykute litery. I misia!













Na zewnętrznych ścianach są głównie napisy z XIX wieku.







Są też płaskorzeźby - dwie gęby.





Kawalątek dalej jest dziwna, betonowa kładka, wisząca nad przepaścia. Na mapach są opisane jako "Vidimské lávky", a zdjęcia z netu sugerują, że jest ich więcej - przynajmniej trzy! Myśmy znaleźli tylko jedną. Czy pozostałe się obwaliły, zarosły czy może my nie umiemy szukać?









A wokół takowe wąwozy.



Zarówno jaskinia, kładki, jak i cały tutejszy teren, sprawiają wrażenie jakby niegdyś stanowiły ogrodowe atrakcje i przynależały do tego zdziczałego parku przy tutejszym zamku.

Potem schodzimy w dół wąwozu (nieco naokoło, bo tutaj to by trzeba posiąść umiejętność latania), a tam kolejne skalne atrakcje:







Wykuta droga.





Zadaszone ścieżki.



Polna droga prowadzi przez niewielki przysiółek w dolinie.







Wąskie przejścia...





...prowadzą w ciekawe miejsca!



Albo w jeszcze ciekawsze





Wracamy do Vidimu i powoli pełzniemy w stronę busia.



Utyskujemy, że tu nie ma sklepu, a gdzieś daleko do miast nie chce się nam jeździć i szukać. Szkoda czasu. Żarcia i wody mamy jeszcze na kilka dni. Ale przydałoby się piwo na wieczór. Kabak snuje marzenia o lodach - że takie to by było rewelacyjne dopełnienie tego udanego dnia. I chyba gdzieś minęliśmy złotą rybkę! Musiała siedzieć w pęknięciu któregos muru. Albo na gałęzi kwitnącego bzu? Nagle widzimy przy drodze coś takiego... Kapliczka? Plac zabaw? Wiata biesiadna?



Niby przy ulicy, ale też jakby przy domu... Może to prywatny teren i zaraz nam jaki pies d... obszczypie?



Okienko bardzo ładne.



Nieufnie obserwujemy okolicę i powiewające na wietrze piłeczki. Patrzy na nas kamera. Ktoś musi mieć niezły ubaw oglądając nasze niepewne miny i idiotyczne kręcenie się w kółko. Acz napisy sugerują, że tam się wchodzi i może jednak nic tyłka nie odgryzie?



Jest też dłuższy tekst, że Czart tu zaprasza zbłąkanych wędrówców, że będzie ich kusił, no i żeby się zachowywać przyzwoicie. Ki diabeł?? Co za miejsce dziwaczne?



Naciskam klamkę... Włażę do skalnej pieczary - takiej jakich tu wszędzie jest pełno. I natychmiast słychać śmiech i ktoś coś gada! Serio, trochę można podskoczyć do góry! )) Jak się okazuje gada głośniczek, ustawiony przy tych diabłach!



A miejsce jest samoobsługowym barem! I jest tu dokładnie wszystko czego potrzebowaliśmy! Jak na życzenie! Ja pierdziuuuu! Co za przedziwny zbieg okoliczności!







Coś diabelskiego wyłazi też z sufitu.



Można się ogrzać ogniem piekielnym



Wieczorem podjeżdżamy w okolice miejscowości Střezivojice i tam zatrzymujemy się u wlotu polnej drogi. Wieczór mija przy ogniu, wśród skał, z różnymi diabelskimi zapasami. Bo oczywiście ulegliśmy pokusom vidimskiego czarta! Nie dało się inaczej

[buba1]

Opuszczamy zamglony teren "ostrzyc" siedzących w chmurach, kierując się nieco na zachód. Po drodze nie robię zbyt dużo zdjęć, bo wszędzie tak szaro i ponuro...





Jedynie ogromne stada ptactwa krążą nad polami. Zawsze lubię oglądać takie "ławice", które zachowują się jak jeden organizm, jak jakaś jedna wielka, przelewająca się ameba.





Czasem wpadnie w oczy jakiś klasztorek na szczycie albo inny pomnik walca.





Nasz plan na dzisiaj zakłada posiedzieć przy ognisku. A że co chwilę jest zlewa - to znaleźć jakąś jaskinię czy chociażby skalny okap, aby rozpalić owo ognicho pod dachem i nie musieć się co 15 minut rozkoszować kolejnym prysznicem. Na poszukiwania odpowiedniej miejscówki ruszamy z wioski Veseli. Nie wiem ile jest dokładnie stopni, ale zdecydowanie za mało Dla przypomnienia - jeszcze wczoraj chodziliśmy w krótkich spodenkach i rozważaliśmy w jakim bajorze zażyć by kąpieli. Dziś wciągamy na siebie chyba wszystkie zabrane ciuchy i oględnie mówiąc - nie przegrzewamy się zbytnio...

Początek trasy to droga z wygryzionego asfaltu wiodąca przez pastwiska. Plecaki mamy wyładowane żarciem, piciem i... jenotami Cała rodzina jenotów z nami podróżuje - mama jenot, tata jenot i 4 malutkie jenociki Tata jenot jest tak gigantyczny, że nie mieści się do kabaczego plecaka, więc wędruje z toperzem i z góry dogląda swojej rodziny.



Są tu góry, w zasięgu wzroku nawet, ale można powiedzieć, że dosyć daleko



Potem droga wkracza w lasy.



Dominują tu sosny. Pozornie przypomina to zwykły las gospodarczy znany z polskich nizin.



Wszystko skąpane jest w wilgoci. Podziwiamy kapeluchowate, rosnące masowo jak... grzyby po deszczu









Malownicze pajęczyny z tysiącem kropelek...



albo wyłaniające się z mchu i igliwia dobrane kolorystycznie do okolicy wykładziny.



W lesie jest raczej kameralnie. Mokry i zimny wrześniowy poniedziałek nie jest chyba okolicznością zwabiającą w teren tłumy turystów. Całkiem pusto jednak nie jest, spotykamy kilka osób zachowujących się hmmm... w sposób nie do końca standardowy

Trzykrotnie widzimy osobników, których bierzemy za grzybiarzy - gumiaki, kijaszek, jakiś pojemnik w ręce. Typowa sprawa - jesień, mokry las, grzybów kupa. Najpierw widzimy kolesia z babką, którzy z wiaderkami idą drogą w naszą stronę. Będąc w odległości 50-100 metrów od nas skręcają w las, pewnie na zbiory - myślimy sobie. Mijają nas lasem, po czym wychodzą znów na drogę 50 metrów za nami. Pół godziny później, inny koleś z reklamówką, zachowuje się analogicznie. Mijamy też dwie babcie z koszykami, ale koszyki są przykryte serwetkami - trochę jakby szły do święcenia na Wielkanoc. Czy w Czechach zbieranie grzybów jest zabronione, że tak się czają? Albo w tych koszach/wiadrach nie grzyby noszą?

Rozważamy właśnie co jest na rzeczy z tymi miejscowymi grzybami, gdy zza zarośli widzimy samochód. Ścieżka, którą podążamy, jest wąska, taka dość trudno przejezdna dla osobówki. Auto wyraźnie nie jest zaparkowane - a schowane, wbite w połowie pod drzewo o długich, gęstych gałęziach. Gdybyśmy szli od innej strony w ogóle nie byłoby go widać. Bok jest mocno pordzewiały, drzwi uchylone, szyby otwarte lub wybite - chyba więc porzucony wrak? Już mam pomysł na ciekawe zdjęcia, typu - my na dachu, ręka już sięga po aparat... Nie zrobiłam jednak zdjęcia, bo w ostatniej chwili dostrzegam, że w środku ktoś jest!!! Był to rzut oka na ułamek sekundy - w środku siedzi koleś w różowej bluzie, o ciemnej karnacji, coś jakby Cygan. Jednak nie to zwraca największą uwagę - koleś od pasa w dół jest rozebrany, a wspomniane wcześniej uchylone drzwi służą do przytrzaskiwania sobie przyrodzenia... Chyba to taki rodzaj zabawy. Gość chyba nas zobaczył, z lekka się wystraszył (nie spodziewając się pewnie odwiedzin w taką pogodę, z dala od szlaków) i chyba raz sobie przytrzasnął tymi drzwiami z lekka za mocno. Zawył okrutnie, a my wyciągamy nogi solidnie i szybko dajemy w długą za krzakami, byle umknać z tej drogi. Trochę mamy pietra, bo zabawiający się w ten sposób osobnik może mieć też inne niecodzienne zachowania, a może jeszcze dodatkowo być na nas zły za to nagłe, niespodziewane najście (zakończone zapewne bolesnym incydentem). Nikt nas jednak nie goni z maczetą, więc po chwili już na spokojnie wędrujemy dalej. Na wszelki wypadek jednak wracamy inną drogą i pilnie wypatrujemy czy nigdzie nie wystaje z krzaków bordowy opel bez tylnych blach. Od tego momentu tutejsze okolice nazywamy na własne potrzeby "Lasem Zboczeńców"

Nagle i dość niespodziewanie w owym równinnym, monotonnym lesie - wyrastają skały. To znak, że zbliżamy się do właściwego miejsca. Wzrasta falistość terenu. Raz po raz wspinamy się na wzniesienia czy schodzimy w wąwoziki.













W końcu jest! Nasza poszukiwana miejscówka Z zewnątrz prezentuje się niepozornie - czarna dziura w skale.



Wnętrze jest dużo bardziej spektakularne. Komory jaskini są rozgałęzione, jest ich kilka, a najwiekszej malowniczości dodają moim zdaniem otwory, jakby oczy czy okna i kolumny podpierające strop - typowe dla tutajszych skalnych jam.









Pojawiają się rysunki naskalne - pewnie pamiątka po biwakowiczach z odległej prehistorii





Widoki pseudogórskie jakieś są, ale raczej bez szału.



W tym miejscu spędzamy kilka godzin, słuchając jak raz po raz okoliczne lasy wypełnia szum deszczu. Obserwując jak nagle znikąd pojawia się mgła, która wpełza do jaskini i miesza się z ogniskowym dymem, wypełniając wilgocią również naszą suchą norkę. Odwiedza nas jeden zmoknięty i zmarznięty czeski wędrowiec, z którym niestety ni cholery nie możemy się porozumieć. Na szczęście kubek wypełniony ziołowym rumem jest gestem bardzo międzynarodowym i chyba koleś bardzo się ucieszył z takiego powitania. Kubek ochoczo wychylił, chwilę się pogrzał przy ognichu i ruszył gdzieś w mglistą dal ku swemu przeznaczeniu. I znów zostajemy sam na sam z jaskinią, a przeciągi, które się tu tworzą świstają dziwnie w skalnych otworach. Najdziwniejszy jest jednak dźwięk zderzających się ze sobą sosen, targanych tak pod wpływem wiatru. Niektóre robia tylko "puk" lub "łup", inne chwilę trą się korą i gałęziami, jakby się zaplątały. Ten odgłos, taki krrrr... jest dosyć nieprzyjemny, kabak wręcz mówi, że czuje dreszcze na plecach. Czasem mam wrażenie, że kabak słyszy więcej niż my.









Nieraz ognisko nieco przygasa i trzeba je rozdmuchiwać.



Jaskinię opuszczamy, gdy dzień ma się ku wieczorowi. Dziś nocleg w Dřevěnce.





To miejsce, gdzie byliśmy już nie raz i zawsze chetnie wracamy. Przypomina ono nieco nasze schroniska PTTK z dawnych lat. Tym razem nie robiłam dużo zdjęć, ale np. TU: https://jabolowaballada.blogspot.com/20 ... vodin.html czy TUTAJ: https://jabolowaballada.blogspot.com/20 ... venka.html są relacje z wcześniejszych pobytów.

Po drodze, w którymś z gospodarstw, natrafiamy na ciekawą scenkę - koleś karmi koty. DUŻO kotów!





Warto zwrócić uwagę jakie piękne, puszyste kity! Oj jak ja bym chciała, żeby tyle kotów było na naszym osiedlu! Też byśmy je z kabakiem dokarmiały!



A potem znów kierujemy się w stronę ostrzyc. Może dziś pogoda okaże się łaskawsza?

I jeszcze na koniec - jak to wysyłanie pocztówek do znajomych wpływa pozytywnie na odnajdywanie ciekawych miejsc Pewnie byśmy się nie zatrzymali w tym miasteczku. Pewnie byśmy przemknęli dalej. Ale postanowiliśmy poszukać poczty. Poczty nie znaleźliśmy, ale znaleźliśmy takowy wspaniały eksponat na jednym z podwórek! Nie wiem jaka to marka, ale blachy miała solidne, prawie na centymetr grube. Tego rdza szybko nie zje! Jeszcze nas przeżyje stojąc w tych zaroślach!

[buba1]

Nadeszła druga połowa kwietnia. Piękny czas



To od kilku lat ten moment, gdy wyruszamy busiem w nasze ulubione rejony Czech. Jeszcze za zimno na namiot, a już szkoda spać pod dachem kwater czy schronisk. Początek wyjazdu jest słoneczny i ciepły - choć wyraźnie widać, że zima skończyła się nie tak dawno



Już po czeskiej stronie mijamy przyjemne dla oka stare, brzuchate ciężarówki.





A gdzieś w tle sterczy szpikulec Ještěda.



Tym razem będziemy się kręcić głównie wokół Ralska - po terenach dawnych poligonów. Będą więc tereny nieistniejących wsi, dziesiątki żłobionych skalnych pomieszczeń i przycupnięte na szczytach pagórków ruiny zamków. Po II wojnie światowej mieszkająca tu niemiecka ludność została wysiedlona, a nowi osadnicy nie pojawili się, bo powstały tu ogromne tereny wojskowe przeznaczone do ćwiczeń czechosłowackiej armii. Później poligony pod Ralskiem przejęły wojska radzieckie i mocno rozbudowały tutejsze bazy. Od ponad 30 lat poradzieckie bunkry i betonowe drogi donikąd zarastają podobnie jak pozostałości dawnych niemieckich wsi - co w połączeniu z ukształtowaniem terenu tworzy idealne miejsce dla bytowania bub

Opuszczone osiedla ( https://jabolowaballada.blogspot.com/20 ... czone.html ) i podziemne bunkry ( https://jabolowaballada.blogspot.com/20 ... or-52.html ) odwiedziliśmy juz kilka lat temu. Teraz plan zakłada głębiej się zapuścić w tutejsze lasy.

Na zaplanowane miejsce noclegu docieramy późnym popołudniem - dobrze, że kwietniowe dni są już w miarę długie. Program pierwszej wycieczki nie będzie więc zbyt przeładowany - suniemy wzdłuż rzeczki Zabrdka, aby obczaić miejsce, gdzie niegdyś stał Zourovský mlýn. Obiekt swoimi początkami sięgał XVII i jak można się domyślać - dział prężnie do czasów wojny. Później budynki młyna były wielokrotnie plądrowane, a ostatecznie rozebrano je w latach 80 tych. Dziś możemy odszukać w dolinie pozostałości dawnych dni, ale nie są one zbyt liczne i imponujące.

Nitka powygryzanego asfaltu wije się przez łąki i zagajniki.



Zwraca uwagę spora ilość powykręcanych, omszałych drzew, które jakoś dziwnym trafem zazwyczaj występują na terenach nieistniejących wsi.



Mijamy budynki, które częściowo zdają się być mieszkalne, ale ich fragmenty mają chyba jakiś przemysłowy charakter.



Pogoda zaczyna się z lekka psuć. Kilkukrotnie pojawia się nawet lekki deszczyk. No i co będzie z naszymi planami ogniskowymi?? Sporo wałówy ze sobą targamy właśnie w tym celu! I głodni już jesteśmy jak wilki!



Docieramy na miejsce. Pierwsze co rzuca się tu w oczy to kilka różnej wielkości pomieszczeń wykutych w skałach. Dawniej ponoć służyły one jako stajnie, magazyny i garaże.







W jednym jest studnia, przy której leżą jakieś zwłoki.





Największa z grot wyraźnie jest używana jako miejsce ogniskowe.



Wewnątrz są nawet ławeczki, a w skalnych niszach można znaleźć resztki świec czy np. nieotwarty keczup. Teraz już żaden deszcz nam niestraszny!



Zaglądamy nad rzekę, gdzie stoją ruiny betonowego budyneczku, zapewne związane kiedyś z działalnością młyna.









Gdzieniegdzie spomiędzy traw wystaje omszały beton, murek albo kamienna piwniczka.







Udało się też upolować takie dwa dorodne okazy







A i to ciekawie wygląda - takie regularne kulki trawy. Zęby smoka tak obrosły czy jak? Próbowałam podejść, ale niestety teren był zbyt grząski na dokładniejsze eksploracje...



Zatem najbliższą okolicę żeśmy pobieżnie obejrzeli, za dużo do zwiedzania tu chyba nie ma, więc przez resztę wieczoru skupiamy się na ognisku Biesiady w jaskiniach mają dla mnie szczególną magię. Ten moment, gdy świat powoli szykuje się do snu, okolicę spowija ciemność i wieczorny chłód, a po skalnych ścianach pełgają odblaski ognia, przyjemne, otulające nas ciepło utrzymuje się wewnątrz, a dymy ścielą się w sposób nieprzewidziany i niezaprzeczalnie urokliwy.











Na kolację mamy grzanki, kiełbaski, ogóry w zalewie musztardowej, gruzinskie wino i duuuużo pysznej herbaty!





Są takie momenty w życiu, że (nie wiedzieć czemu) człowiek czuje się obserwowany



Nasz piknik fajnie prezentuje się również z zewnątrz, zwłaszcza w połączeniu z rosochatymi drzewami i omszałymi murkami, skrywającymi w sobie zapewne jakies nieznane nam historie z przeszłości tych terenów.









Zmierzch powoli zapada nad doliną.



Wszystko co dobre kiedyś się kończy...



Z pełnymi brzuszkami i porządnie uwędzeni (na tym wyjeździe po raz pierwszy) - wracamy do busia przez ciemną dolinę. Nocne ptaki kląskają gdzieś w zaroślach, a my sobie opowiadamy historie o duchach i zbiegłych z hodowli pumach Bo czasem odgłos dobiegający z mroku jest jakiś taki zupełnie nie ptasi. A gdzie ma straszyć jak nie w wysiedlonych wsiach??

Idąc tu rozważaliśmy czy mijany budynek nie jest przypadkiem opuszczony. Teraz widać, że nie



Rozpiera nas jakaś wyjątkowa radość. Piekny jest dziś wieczór. W miarę ciepły i przyjemny jak na kwiecień (to niestety niedługo się drastycznie zmieni a my mamy przed sobą cały wyjazd! Ba! Cały sezon! To lepsze pół roku! Po raz kolejny udało się przetrwać zimę i gęba śmieje się do bezmiaru planów, które mamy przygotowane na najbliższe dobre, ciepłe czasy! Nad nami migoczą miliony gwiazd - a jutro kolejna opuszczona wieś!!

cdn