Masuw Olimpu - Grecja
: 28-12-2012 20:45
Przyjeżdżamy do Litochoro około 6 30, na szlak wychodzimy przed siódmą. Maszerujemy szlakiem E4. Trasa prowadzi raz pod górę raz na dół. Dochodzimy do wysokiej skały i naszym oczom ukazuje się niesamowity widok. W porannym słońcu widzimy pięknie oświetlone pasmo wysokiego 0limpu z majestatycznym Mitikasem. Chwilę stoimy i w ciszy kontemplujemy to co widzimy. Idziemy dalej bo przed nami jeszcze kawał drogi, a pogoda jest wprost wymarzona do wędrowania. Muszę napisać, że przez większość trasy towarzyszyły nam połacie różowych miniaturek cyklamenów. Widok też przedni. Szlak schodzi w dół, by po kilkunastu minutach znów podchodzić, jak się później okaże ten cykl będzie się powtarzał aż do schroniska Prionia. Mitikas schował się za górami, a ścieżka prowadzi lasem i trawersuje kolejne szczyty. Co jakiś czas są punkty widokowe. Po drodze mijamy kamienne ławki i kilka drewnianych mostków. Na początku liczyliśmy je, ale później straciliśmy rachubę. Praktycznie przez cały szlak raz bliżej, raz dalej towarzyszył nam strumień. Były miejsca, gdzie można było pomoczyć nogi. Po około 3 godzinach wędrówki podchodzimy pod potężną skałę. Stoi tu monastyr. Miejsce to robi wrażenie, szum wody wychodzący z groty, mały biały monastyr z ikonami i ta potężna skała. Piękne miejsce. Palimy świeczki, chwilę odpoczywamy i wędrujemy dalej szlakiem E4. Mijamy charakterystyczny duży iglak – grube gałęzie tworzą ławkę, małą niebieską kapliczkę i następny mostek, z którego widzimy potężny monastyr. Dochodziły z niego odgłosy robót budowlanych, a więc nie zachodziliśmy tam. Po kilkunastu minutach kierujemy się znakiem i zbaczamy ze szlaku i wzdłuż strumienia dochodzimy do podwójnego wodospadu. Robimy fotki i wracamy na trasę. Przechodzimy obok sporego pola namiotowego i na niewielkiej polance widzimy naszą Polską wiosnę – trochę wyrośnięte krokusy. Buzia sama się uśmiecha na widok naszych zwiastunów wiosny. Podążamy dalej, mijamy mostek, wrak samochodu. Zastanawialiśmy się jakim cudem on tu leży i w tej niewiedzy dochodzimy do ostatniego jak się później okaże na dzisiejszej trasie mostku. Jesteśmy przy schronisku Prionia położonego na wysokości 1100 m. Zjadamy obiad. Droga z Litochoro zajęła nam z małymi odpoczynkami 5 godzin. Czas mamy dobry, a więc postanowiliśmy powygrzewać się w południowych promieniach słońca. Dosiedli się do nas dwaj młodzi Grecy, którzy też maszerują na podbój Mitikasa. Po godzinie leniuchowania wychodzimy ze schroniska. Nasi nowo poznani znajomi twierdzą, że jeszcze poleżą sobie na ławeczkach. Mówimy do zobaczenia w następnym schronisku i idziemy pod górę. Mijamy stado mułów, których ślady będą nam towarzyszyć, aż do schroniska „A”. Szlak podobny do wcześniejszego z tą różnicą, że nie ma tylu zejść i mostków. Jest więcej podejść, cały czas praktycznie trawersujemy. Po niecałych 3 godzinach zdobywamy schronisko „A”, gdzie mamy zarezerwowany nocleg. Schronisko jest klimatyczne z miłą obsługą, jedzenie dają bardzo dobre i dużo. Śpimy w sali 16 osobowej z 7 osobami. Wieczorem towarzystwo zebrało się w jadalni, gdzie palił się kominek. Jak się okazało byli ludzie młodzi, ale też i kilka osób 60+, sporo Bułgarów, Grecy, Anglicy i my. Jeden minus żeby nie było tak słodko, woda była nie zimna lecz lodowata. Po godzinie 21-szej całe towarzystwo jak jeden mąż udało się na spoczynek. Planowaliśmy rano wyjść ze schroniska około 6, bo w planach mieliśmy wejście na główną grań Wysokiego Olimpu i zdobycie Mitikasa. Budzę się o 5-tej a tu wieje i pada deszcz, dobra myślę poczekamy. Śpimy dalej. O 6-tej mały ruch na sali wychodzę i ja. Na dworze chyba halny i deszcz. Wracamy do łóżek. Wstajemy o 7-mej i maszerujemy na śniadanie na stołówkę. Wszyscy debatują co robić. Około godziny 8-mej właścicielka schroniska oznajmia nam, że mamy 3-4 godziny czasu na zejście na dół ponieważ pogoda jeszcze się pogorszy. Dowiedziała się, że na górze wiatr wieje 60-80 km/h, a w porywach do 100 km/h i będą przelotne opady deszczu ( możliwa burza ). Schodzimy teraz, albo będziemy uziemieni na kilka dni. Dopiero na dole zobaczymy co będzie działo się na masywie Olimpu. Wszyscy, dokładnie wszyscy zaczęli schodzić, my i para Bułgarów, którzy nas później zawiozą do Litochoro schodzimy jako ostatni.
Plany były ambitne, ale pogoda spłatała figla. Widać Zeus uznał, że jeszcze nie dorośliśmy do wejścia na jego Tron. Burze o tej porze roku są tam bardzo rzadkie. Widać „Gromowładny” chce żebyśmy przyjechali do niego jeszcze raz. Zapewne będzie trzeba zaplanować za jakieś dwa lata powtórny przyjazd do Grecji i poświęcić około 6-10 dni na wędrówkach po górach. Można przejść Masyw Olimpu z Mitikasem (2917) i dalej udać się przez Mały Olimp i Wąwóz Tempi na Masyw Ossa (1978). Dowiedzieliśmy się, że warto odwiedzić Góry Pindosu ze Smolikasem (2637).
Tu parę naszych fotek z całego pobytu na Riwierze Olimpijskiej.
https://plus.google.com/photos/10033055 ... 8573217633
Plany były ambitne, ale pogoda spłatała figla. Widać Zeus uznał, że jeszcze nie dorośliśmy do wejścia na jego Tron. Burze o tej porze roku są tam bardzo rzadkie. Widać „Gromowładny” chce żebyśmy przyjechali do niego jeszcze raz. Zapewne będzie trzeba zaplanować za jakieś dwa lata powtórny przyjazd do Grecji i poświęcić około 6-10 dni na wędrówkach po górach. Można przejść Masyw Olimpu z Mitikasem (2917) i dalej udać się przez Mały Olimp i Wąwóz Tempi na Masyw Ossa (1978). Dowiedzieliśmy się, że warto odwiedzić Góry Pindosu ze Smolikasem (2637).
Tu parę naszych fotek z całego pobytu na Riwierze Olimpijskiej.
https://plus.google.com/photos/10033055 ... 8573217633
.
.