Z ziemi włoskiej do Dusznik
: 21-08-2012 23:54
Zakończenia urlopu udało się dokonać na kilku rowerowych wypadach dolnośląskich.
W ostatni piątek wsiadłem na siodełko i pognałem przed się czyli do Dusznik.
Trasa wiodła przez Strzegom - Dzierżoniów - Przełęcz Jugowską- Nową Rudę.
Zachmurzonym porankiem skierowałem swoje koła do Strzegomia
Trasa bardzo dobrze znana, miła ale nie spodziewałem się jakiś nowych odkryć.
Zbliżając się do wsi Budziszów z daleka widzę wieżę z zegarami z których każdy pokazuje inną godzinę.
Ewidentnie jest to punkt zagięcia czasoprzestrzeni i coś ciekawego spotka mnie tam.
Kościół o dziwo w piątkowy poranek jest otwarty.
W środku wita mnie Pani, która stroi kwiatami wnętrze na sobotni ślub.
Podczas gdy Kobieta tworzy kolejne kwieciste girlandy ja z radością cykam piękne płyty nagrobne
Jedna z nich przedstawia duży gród, może Legnicę a może jest to jakieś biblijne miasto?
Muszę tu jeszcze wrócić i dokładnie przestudiować inskrypcje na tej płycie.
Niestety po piszczałkach zostało nic a może są zabudowane to zagadka do rozwiązania na kolejnej wycieczce.
Wychodząc z kościoła rzucam jeszcze okiem na mechanizm zaginający czas.
Ktoś naprawdę ostro przy nim majstrował, jedna z osi zegara na którą zakładana była korba skręcona jest w spiralę.
Przez całą wieżę kościelną poprowadzony jest szyb z linami na których dyndają wielkie drewniane obciążniki.
Podobny szyb widzieliśmy w kopalni wielickiej
Dzwony skończyły pewnie w czeluściach pieców hutniczych zostały po nich tylko jarzma.
Czas mknąć dalej.
Krajobraz powoli zmienia się w jesienny.
Na pola wyjechały ciągniki za którymi kroczyły wrony, wybierające co tłuściejsze dżdżownice.
Dojeżdżam do Strzegomia.
Na strzegomskiej stacji wpadam na pomysł przeskoczenia szynobusem do Dzierżoniowa.
Tą linią jeszcze nie jechałem, zapowiada się super atrakcja.
Wraz z szynobusem zjawia się piękna pogoda.
Herb miasta na jednej z dzierżoniowskich kamienic, św. Jerzy dźgający smoka
Wiatrak z widokiem na Pieszyce i Góry Sowie
Zakłady włókiennicze w rejonie Dzierżoniowa istniały od XVIIIw.
Tutaj rozegrało się też powstanie tkaczy stłumione przez Prusaków.
Obecnie z zakładów włókienniczych i dziewiarskich pozostały głównie ruiny.
Z rozszabrowanych ciuchów został tylko worek dziecięcych strojów kominiarczyka
Z Dzierżoniowa przez Pieszyce mknę w kierunku Przełęczy Jugowskiej
Po minięciu ostatnich zabudowań można bez obaw popluskać się w lodowatym strumyku.
Przed przełęczą, przy drodze, znajduje się ciekawy wąwóz wykuty ludzką ręką.
Uffff no i jestem na szczycie.
Ciekawe co to za buda powstaje na przełęczowym parkingu.
Teraz do Nowej Rudy to już mam cały czas z górki.
Po drodze zahaczam jeszcze o Zygmuntówkę. Po Bogdanie i jego kozach nie ma śladu.
Tnę w dół koło Bukowej Chaty wprost do Nowej Rudy...
...w której na wjeździe spotykam starszego Pana w pięknym szarym swetrze z napisem Jazz i takim rysunkiem.
Myślę że Jazzowanie nie było obce temu Panu
Od ładnych paru lat planowałem odwiedzić noworudzką hałdę, tylko jakoś nigdy nie było na to czasu.
W dzieciństwie dostałem od Wujka pracującego w kopalni Słupiec piękny odcisk paproci, tym razem paprotek chciałem poszukać osobiście.
Jak wieść niesie tutejsza hałda jest jednym z większych stanowisk flory kopalnej.
Wspinając się na szczyt, bez użycia żadnych narzędzi pod nogami znajduję pierwszy okaz. Jest to chyba fragment łodygi skrzypu.
Szczyt był najlepszym miejscem na śniadanie.
Po krótkich poszukiwaniach znajduję takie oto cuda Matki Natury.
Żegnam się z hałdą, dość długo zresztą bo na jej zboczach łapię dwie gumy.
Przez Nową Rudę udaję się w kierunku Góry Św. Anny
Tutaj też zaczynają się rejony widokowe.
Malowniczymi drogami pełnym ostrych zjazdów docieram do Dusznik.
Tutaj spotykam się z kolegą Dżozefem z którym to będziemy kręcić przez kolejne dwa dni weekendu.
Wieczór spędzamy pod patronatem rogacizny.
W schronisku Muflon otrzymujemy ostatni wolny pokój a do snu liczymy Żubry
CDN
W ostatni piątek wsiadłem na siodełko i pognałem przed się czyli do Dusznik.
Trasa wiodła przez Strzegom - Dzierżoniów - Przełęcz Jugowską- Nową Rudę.
Zachmurzonym porankiem skierowałem swoje koła do Strzegomia
Trasa bardzo dobrze znana, miła ale nie spodziewałem się jakiś nowych odkryć.
Zbliżając się do wsi Budziszów z daleka widzę wieżę z zegarami z których każdy pokazuje inną godzinę.
Ewidentnie jest to punkt zagięcia czasoprzestrzeni i coś ciekawego spotka mnie tam.
Kościół o dziwo w piątkowy poranek jest otwarty.
W środku wita mnie Pani, która stroi kwiatami wnętrze na sobotni ślub.
Podczas gdy Kobieta tworzy kolejne kwieciste girlandy ja z radością cykam piękne płyty nagrobne
Jedna z nich przedstawia duży gród, może Legnicę a może jest to jakieś biblijne miasto?
Muszę tu jeszcze wrócić i dokładnie przestudiować inskrypcje na tej płycie.
Niestety po piszczałkach zostało nic a może są zabudowane to zagadka do rozwiązania na kolejnej wycieczce.
Wychodząc z kościoła rzucam jeszcze okiem na mechanizm zaginający czas.
Ktoś naprawdę ostro przy nim majstrował, jedna z osi zegara na którą zakładana była korba skręcona jest w spiralę.
Przez całą wieżę kościelną poprowadzony jest szyb z linami na których dyndają wielkie drewniane obciążniki.
Podobny szyb widzieliśmy w kopalni wielickiej
Dzwony skończyły pewnie w czeluściach pieców hutniczych zostały po nich tylko jarzma.
Czas mknąć dalej.
Krajobraz powoli zmienia się w jesienny.
Na pola wyjechały ciągniki za którymi kroczyły wrony, wybierające co tłuściejsze dżdżownice.
Dojeżdżam do Strzegomia.
Na strzegomskiej stacji wpadam na pomysł przeskoczenia szynobusem do Dzierżoniowa.
Tą linią jeszcze nie jechałem, zapowiada się super atrakcja.
Wraz z szynobusem zjawia się piękna pogoda.
Herb miasta na jednej z dzierżoniowskich kamienic, św. Jerzy dźgający smoka
Wiatrak z widokiem na Pieszyce i Góry Sowie
Zakłady włókiennicze w rejonie Dzierżoniowa istniały od XVIIIw.
Tutaj rozegrało się też powstanie tkaczy stłumione przez Prusaków.
Obecnie z zakładów włókienniczych i dziewiarskich pozostały głównie ruiny.
Z rozszabrowanych ciuchów został tylko worek dziecięcych strojów kominiarczyka
Z Dzierżoniowa przez Pieszyce mknę w kierunku Przełęczy Jugowskiej
Po minięciu ostatnich zabudowań można bez obaw popluskać się w lodowatym strumyku.
Przed przełęczą, przy drodze, znajduje się ciekawy wąwóz wykuty ludzką ręką.
Uffff no i jestem na szczycie.
Ciekawe co to za buda powstaje na przełęczowym parkingu.
Teraz do Nowej Rudy to już mam cały czas z górki.
Po drodze zahaczam jeszcze o Zygmuntówkę. Po Bogdanie i jego kozach nie ma śladu.
Tnę w dół koło Bukowej Chaty wprost do Nowej Rudy...
...w której na wjeździe spotykam starszego Pana w pięknym szarym swetrze z napisem Jazz i takim rysunkiem.
Myślę że Jazzowanie nie było obce temu Panu
Od ładnych paru lat planowałem odwiedzić noworudzką hałdę, tylko jakoś nigdy nie było na to czasu.
W dzieciństwie dostałem od Wujka pracującego w kopalni Słupiec piękny odcisk paproci, tym razem paprotek chciałem poszukać osobiście.
Jak wieść niesie tutejsza hałda jest jednym z większych stanowisk flory kopalnej.
Wspinając się na szczyt, bez użycia żadnych narzędzi pod nogami znajduję pierwszy okaz. Jest to chyba fragment łodygi skrzypu.
Szczyt był najlepszym miejscem na śniadanie.
Po krótkich poszukiwaniach znajduję takie oto cuda Matki Natury.
Żegnam się z hałdą, dość długo zresztą bo na jej zboczach łapię dwie gumy.
Przez Nową Rudę udaję się w kierunku Góry Św. Anny
Tutaj też zaczynają się rejony widokowe.
Malowniczymi drogami pełnym ostrych zjazdów docieram do Dusznik.
Tutaj spotykam się z kolegą Dżozefem z którym to będziemy kręcić przez kolejne dwa dni weekendu.
Wieczór spędzamy pod patronatem rogacizny.
W schronisku Muflon otrzymujemy ostatni wolny pokój a do snu liczymy Żubry
CDN
