Góry Opawskie 25-26. marca 2011

[seb_135]

Naprawdę bardzo intensywny przedłużony weekend.

Koncepcja wyjazdu w Opawskie, by zainaugurować tegoroczne spanie na dziko rodzi się już wprawdzie dawno, ale w międzyczasie kilkukrotnie umiera. A to przez nawroty zimy, a to przez Remka chorobę i bycie pogryzionym, a to przez brak czasu. Ostatecznie pada na...

24 marca 2011

Wtedy to pojawia się u mnie wieczorem Remek. Po powrocie z treningu idę na dworzec, gdzie w poczekalni pełnej naprawdę potwornie śmierdzących ludzi, czekam na pociąg. Przyjeżdża, idziemy do mnie zahaczając jeszcze po drodze o Tesco. Tam zakup prowiantu na dzień następny i piwo do PESa. W domu gramy do trzeciej, później robimy kanapki, debatując nad wyborem czasu wyjazdu. Decydujemy, że zdecyduje samopoczucie po obudzeniu i intuicja. Remek nastawia pięć budzików na piątą, co jest istotną częścią tej opowieści.

25 marca 2011

Gdy budzę się o 5:30, pytam czy wstajemy. Nie pomnę już dokładnej odpowiedzi, acz jest odmowna. Remek jest totalnie nieprzytomny i nie umie wyłączyć budzików, które odzywają się z niemiłosierną regularnością, przeplatane drzemkami. W końcu nie wytrzymuję i krzyczę coś w stylu "wyłącz wreszcie to gówno!". Śpimy do 7:30.
Po przebudzeniu jeszcze ostatnie przepakowania i wyruszamy na dworzec. Podróż ta została już opisana lepiej przez Tomasza Różyckiego w poemacie "Dwanaście stacji", więc tylko polecam. Stacja siódma: Autobus. Z naszych zindywidualizowanych przeżyć dodam tylko stojących dziesięć minut na drodze robotników i przewalającego się z nogi na nogę psa.
Wytelepani i znużeni śmiertelnie docieramy do Głuchołaz o godzinie jedenastej i po szybkich zakupach, m.in. ragou i pasztetu pate dla psa, idziemy sami też coś na żołądek wrzucić. A więc pierogi i rozpoczynamy napieranie. Już kilka minut po wyjściu, musimy się porozbierać, bo jest nadspodziewanie ciepło.

seb: zawsze jak się przebieram, to musi akurat coś jechać!
rem: może dlatego, że zawsze się przebierasz na środku drogi...?

Początkowo trasa wiedzie przez podgłuchołaskie pagórki, gdzie droga krzyżowa i ginący na dwadzieścia minut pies. Remek nie zna litości i bierze Kofu na smycz, by go tak prowadzić aż na samą Kopę. Ścinamy trasę przecinką i wychodzimy na drodze Głuchołazy - Jarnołtówek, ale zamiast nią iść, decydujemy się zahaczyć o Zlate Hory i wejść na Kopę od strony czeskiej. Świetna droga przez pola i łąki. W Zlatych jeszcze piwko w knajpie. Mają Czesi fantazję do wytyczania szlaków, bo zielony jest prosty jak drut i tnie zbocze na wprost. Krótki, ale to ściana płaczu. I chyba faktycznie przekonam się do lżejszych butów, bo Remek odstawia mnie strasznie. Poza tym zaczyna mi się tworzyć odcisk. Po drodze kaplica św. Rocha a dalej już szczyt. Na górze wszystko zamknięte, więc schodzimy do schroniska, zjadamy posiłek, biorę prysznic ("pogłoski o ciepłej wodzie okazały się mocno przesadzone" - seb) i odpoczywamy chwilę przy kominku. Po wyjściu zapada zmrok a pies tego dnia przejawia skłonności wybitnie myśliwskie, więc po drugiej z kolei wycieczce w las - bierzemy go znowu na smycz. Idziemy wzdłuż granicy aż ta staje się potwornie zarośnięta i ginie gdzieś pośród lasu. Schodzimy za kompasem na drogę prowadzącą do Pokrzywnej. Nagle tuż obok w chaszczach słychać wielki hałas, który powoduje, że chowamy się za drzewo. Trzeba przyznać, że jesteśmy zesrani. Postanawiamy wybiec zza drzewa i w długą. Po kilkuset metrach uznajemy, że niebezpieczeństwo minęło. W ogóle, las jest pełen dziwnych odgłosów, skrzeczących zwierząt, trzaskających gałązek. Wyszedłszy na asfaltową drogę zabieramy się za szukanie wiaty. Wszystkie oznaczone na mapie okazują się ledwie ławkami, ale na szczęści w Wieszczynie trafiamy na betonowy przystanek autobusowy, tworzymy posłanie i rozwalamy się na kolację i spać. W nocy nawet nie jest specjalnie zimno.

26 marca 2011

Budzimy się około piątej i już nie chce nam się dalej leżeć. Zwijamy obozowisko, wypijamy herbatę na pobudzenie i targamy asfaltową drogą w stronę Prudnika. Zaczynają mnie solidnie męczyć odciski i marsz staje się nieprzyjemny. Na szczęście w miarę szybko docieramy na miejsce, gdzie jednak nie ma jeszcze żadnego otwartego baru, gdzie można by coś zjeść. Zadowalamy się więc śniadaniem na schodkach i docieramy do dworca. Tam godzina czekania na pociąg, półtorejgodzinna przesiadka w Nysie, gdzie wreszcie zjadamy śniadanie i szynobus do Opola.

zdjęcia:

https://picasaweb.google.com/s1e3b5/Gor ... e26032011#

[Pudelek]

no, z tym zielonym na Kopę trochę przesadziłeś - prosty w miarę jest, ale to podejście aż tak masakrycznie nie wygląda (zwłaszcza pod koniec jest zygzak). Chociaż po uzupełnieniu płynów w Zlatych Horach to faktycznie może ciążyć

[seb_135]

plus buty ważące siedemdziesiąt kilom. kupuję jakieś lżejsze niedługo.

[Pudelek]

kto Ci każe chodzić w betonowych butach? takie to tylko do kąpieli się używa

[grafolog]

świetna wyprawa, po 4 tyg. uziemieniu super jest wrócić do życia.

[gosper]

Dobry GAMBRINUS nie jest zły

[cezaryol]

Nagle tuż obok w chaszczach słychać wielki hałas, który powoduje, że chowamy się za drzewo.

Może to było w oklicach Grobu Czarownicy?

[seb_135]

a co to takiego?

[cezaryol]

a co to takiego?

Kamyk na granicy. Pomiędzy Srebrną Kopą a Zamkową Górą.
Więcej tutaj: http://www.naszesudety.pl/?p=artykulyShow&iArtykul=2925

[Andrzej z Gór Opawskich]

Trochę dziwna wyprawa, nocleg na przystanku autobusowym, marsz z Dębowca do Prudnika asfaltem, zamiast prostą leśną drogą... Ale kawał drogi przemaszerowaliście. Jeśli lubicie wyzwania to zapraszam na IX Prudnicki Maraton Pieszy, tylko 50 km w ciekawym, górskim terenie z Jesenika do Prudnika. marsz turystyczny, nie na wyścigi. 17 września. Tutaj znajdziecie informacje na temat imprezy: http://prudnickimaraton.wordpress.com/

[cezaryol]

Witaj na sudeckim forum Andrzeju! Niektórzy użytkownicy tego forum uczestniczą w Maratonach Prudnickich

[buba1]

. Nagle tuż obok w chaszczach słychać wielki hałas, który powoduje, że chowamy się za drzewo. Trzeba przyznać, że jesteśmy zesrani. Postanawiamy wybiec zza drzewa i w długą. Po kilkuset metrach uznajemy, że niebezpieczeństwo minęło. W ogóle, las jest pełen dziwnych odgłosów, skrzeczących zwierząt, trzaskających gałązek.

kurcze! ale przygoda!! ciekawe co to bylo??

Trochę dziwna wyprawa, nocleg na przystanku autobusowym,

czemu zaraz dziwna? przystanek to bardzo dogodne miejsce noclegowe

ja najlepiej wspominam przystanek na podlasiu w mikłaszewie- z drewniana podloga, drzwiami, póleczkami i balkonem z ławkami na sniadanie
https://picasaweb.google.com/buba.dawno ... 4865436274

[Fadel]

Z przystanków PKS najmilej wspominam Walim na żądanie.

[Andrzej z Gór Opawskich]

Rzeczywiście ten przystanek z Podlasia jest niesamowity. Pozazdrościć. Niestety ja mam pecha, moje przystanki zwykle śmierdzą uryną, są brudne i pobazgrane. Nic miłego. Smaczek takiej wyprawy to jednak obcowanie z naturą, a nie spanie na przystankach przy drodze. Oczywiście co innego, jeśli czeka się na pociąg, czy autobus, wtedy nie ma wyjścia, śpi się tam, gdzie można. Ale w tym wypadku to jednak świadomy wybór miejsca odpoczynku, zresztą na skraju lasu. Niedaleko stamtąd jest fajna, solidna ambonka, w sam raz na nocleg i żadne "wilcy" nie zjedzą.

[Raubritter]

No tośmy się minęli. Ja akurat byłem na urlopie i w schronisku wylądowałem w niedziele rano. Nie rozumiem tylko aluzji na temat ciepłej wody