Czarnogóra (2026) - nad jeziorem, nad morzem i w górach

Jeżeli wybrałeś się gdzieś poza Sudety i nie wstydzisz się tego, daj znać!
buba1
bardzo stary wyga
Posty: 5010
Rejestracja: 18-11-2008 10:01

Czarnogóra (2026) - nad jeziorem, nad morzem i w górach

Postautor: buba1 » 13-11-2026 16:14

W tym roku podróż samolotem do Czarnogóry jest wyjątkowo uciążliwa. Na lotniskach jest dziki tłum (już nawet we Wrocławiu) a w Warszawie to trzeba się dosłownie przepychać łokciami, żeby dojść do kibla - jak na jakimś koncercie. W samolocie mamy obrzydliwe towarzystwo - 3 umalowane dziunie wiozą 7 sztuk młodych. Jedno z nich jest niemowlęciem i to zachowuje się przyzwoicie - śpi albo rozdziera gębę, gdy trzeba włożyć butelkę. Pozostałe bachory w wieku 6-10 lat - to jest jakaś masakra. Biegają po samolocie również gdy startuje, puszczają muzykę z komórek na cały głos, kopią w siedzenia, drą się wniebogłosy, wchodzą w miejsca tylko dla personelu, rzucają jedzeniem i śmieciami. Matki nie reagują oprócz "Kubusiu przestań". Co dziwne - obsługa również zero reakcji, udają że nie widzą, nawet gdy się im pokazuje palcem. Ciekawe czy jakby jeden z drugim poszedł usiąść pilotowi na kolana - również nie spotkałoby się to ze sprzeciwem? Mam wrażenie, że większość pasażerów tylko czeka z nadzieją, aż któryś dzieciak sobie rozbije pysk i wreszcie ktoś coś zrobi. Jak powiedziałam gówniarzowi, żeby przestał kopać w mój fotel - to mi pokazał język i zaczął kopać jeszcze mocniej głupio się śmiejąc. I jakby dostał strzała w łeb - to mnie by zapewne natychmiast wyprowadzi w kajdankach, że biję dzieci... Na lotnisku w Podgoricy dzieciarnia robi wyścigi na walizkach wpadając na ludzi i wozi się na taśmie dla bagażu. I również nikt nic... Kabak patrzy z zazdrością i pyta czy też może pojeździć na taśmie, bo zawsze o tym marzyła. I co w takiej sytuacji? Pozwolić? Czy powiedzieć, że mogą jeździć tylko te dzieci, które za rodziców mają skończonych chamów? Sytuacja jednak rozwiązuje się sama - jeden bachor wsadził rękę gdzieś pod taśmę i mu solidnie przeczochrało. Krew się leje, gówniarz się drze bardziej niż zwykle, mamusia wreszcie odzyskuje wzrok i słuch. Wiem, że się mówi, że nie powinno się cieszyć z cudzego nieszczęścia, ale teoria i rzeczywistość to dwie różne rzeczy. I pocieszające jest, że nie tylko ja jestem złym człowiekiem, bo słyszę niejeden komentarz w stylu "mam nadzieję, że urwało przynajmniej z dwa paluszki..." Szczęśliwie fragmenty ręki nie zablokowały mechanizmów taśmy - bagaże dostajemy na czas i możemy opuścić ten pierdolnik.

I pomyśleć, że ktoś jedzie sobie na wakacje do jakiegoś hotelu w Czarnogórze, chce tam wypocząć i trafia na takie bydło w pokoju obok... Brrr...

Potem odbieramy auto z wypożyczalni. Nazywamy go "Kamyczek", no bo Skoda Kamiq.

Obrazek

Wielkość podobna jak rok temu, niestety chyba trochę nowszy, bo np. nie ma korb w oknach tylko guzik. Ale za to ma chyba wyższe zawieszenie. Boczki ma obdrachane jak należy, widać niejedną fajną drogą już jeździł. Pierwsza wada Kamyczka, która nam się rzuca w oczy - wygląda jak 3/4 samochodów w Czarnogórze. Prawie wszyscy miejscowi mają tu srebne auta podobnej wielkości i kształtu. Gdziekolwiek go zostawiamy np. pod sklepem czy na większym parkingu - potem za cholerę nie możemy go znaleźć. Zapisuję sobie na ręce jego rejestracje, no bo inaczej nie ma opcji! Acz z drugiej strony - może to właśnie wielka zaleta a nie wada? Nie będzie lazł w oczy stojąc gdzieś w krzaku!

A! Kamyczek coś do nas mówi. I raczej nie jest to po czarnogórsku ;)

Obrazek

Jak potem sprawdziliśmy - Kamyczek gadał do nas po turecku. Coś o prywatności, danych, ustawieniach, usługach, zakładkach itp. Nic nie ustawialiśmy, więc ten "turecki wiersz" towarzyszył nam przez cały wyjazd ;)

Zaraz obok na parkingu 3 Hindusów próbuje oddać samochód, ale chyba go za bardzo podrapali albo przehandlowali pół silnika - szlag wie? Jest dość duża kłótnia i machanie rękami. Mam nadzieję, że nas to nie czeka za 2 tygodnie.

Bardzo się cieszymy, że już niedługo będziemy mogli ograniczyć interakcje z ludźmi i skupić się na kontaktach wyłącznie z kolczastymi krzakami, wężami i jeżowcami.

Krajobraz praktycznie natychmiast po wyjściu z budynku lotniska staje się bardzo przyjemny! :)

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Potem klasycznie - nabywamy butle w sklepie na skraju torowiska opuszczonych pociągów. Żarcie kupujemy na 3 dni, ale chyba coś źle obliczyliśmy, bo potem połowę zjedliśmy na kolację ;)

Na nocleg zatrzymujemy się na jakimś nowym blokowisku, gdzie jedno mieszkanie na ostatnim piętrze jest na wynajem. Była to najtańsza opcja noclegowa w Podgoricy jaką znaleźliśmy w internecie.

Obrazek

Przed domem, mimo że taki nowy, siedzą dziadki z winkiem, gadają, dokarmiają koty i najwyraźniej trochę się nudzą. A tu przychodzą turyści ciągnąc całe tony bagażu. Toż to lepsze niż nowy serial w telewizorze! Od razu więc wino i koty idą w odstawkę, a kilka osób zrywa się, aby nam pomóc, głównie dobrymi radami. Jeden dziadek biegnie, aby pokazać w której skrzynce na listy jest ukryty tajny klucz, a potem odprowadza pod drzwi, pomaga nieść torby (zwłaszcza kabakowi, bo jej najłatwiej wyrwać). Jest bardzo zmartwiony jak my wejdziemy do mieszkania, skoro w skrzynce nie było klucza, już chce dzwonić do właściciela z pretensjami. My dostaliśmy smsa, że klucz jest pod dywanikiem. Mam wrażenie, że poprzednio był w skrzynce, no ale teraz już i miejsce pod dywanikiem jest spalone. Dziadek mówi, że zna tylko serbski język, ale o dziwo dość dobrze go rozumiemy. Opowiada ploty o połowie okolicy i straszy nas Cyganami, którzy obok sprzedają arbuzy, że okradają auta i żeby nic nie zostawiać w środku. Hmmm... mam nadzieję, że fotele można zostawić?

Nasz pokoik jest ok, no może oprócz czajnika, który nie ma pokrywki i jak się gotuje to rzyga wrzątkiem na wszystkie strony. No a podejść trzeba, bo sam się nie wyłącza.

Na ścianach wiszą dwa obrazy, sprawiające wrażenie, że przedstawiają miejscowe pejzaże. Jeden to chyba Zatoka Kotorska?

Obrazek

A to wyglada na Jezioro Szkoderskie? Jeśli tak - to musimy pamiętać, że lepiej nie zbierać tam muszelek ;)

Obrazek

Widok z okna jest ładny - no o ile w ogóle ładny może być widok na miasto? No więc może napiszę lepiej, że jest szeroki i przestronny. Fajnie, że tak zaraz za wieżowcami są góry - jak w Wałbrzychu :)

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Jak przyjechaliśmy to było cicho. Nocą auta zaczynają jeździć. Musimy więc zamknąć okna, więc jest dusznawo.

Jedno łóżko, takie co się składa w kanapę, okazuje się być połamane - pewnie skakały po nim takie bachory, jak te co spotkaliśmy w samolocie. I żeby kabak miał gdzie spać - to pół godziny podkładamy do środka poduszki, ręczniki i szlag wie co jeszcze. Dostęp jest utrudniony bo musieli walnąć fikuśny filarek. Tak to jest z tymi nowoczesnymi sprzętami, że działają póki są nowe. Stare, klasyczne łóżko jak się złamie noga - to można postawić na cegłach, a tu kombinuj i łam sobie ręce wkładając je w wewnętrzne labirynty dziwnych komór. No ale ostatecznie sukces!

Obrazek

Obrazek

Rano cudownie kwiczą jaskółki i prawie całe nasze pranie wyschło. Cudowności! U nas to się praktycznie nie zdarza, aby pranie wyschło przez noc! Co za wspaniały klimat!

Jedziemy w stronę Jeziora Szkoderskiego, gdyż jego okolice są naszym planem na kilka najbliższych dni. Mija nas pociąg towarowy. Nawet chwilę się "ścigamy" - raz on nas wyprzedza, raz my jego. Robię mu zdjęcia, a maszynista mi macha i bipa klaksonem.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Wjeżdżamy na groblę przecinającą jezioro. Przy drodze stoją różne pływające ustrojstwa.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Gdy tylko stajemy i wysiadamy z auta - od razu nas atakują wodni naganiacze, proponujący rejsy po jeziorze w kosmicznych cenach. Wszyscy zgodnie spływają, gdy pytamy o deseczki. No bo deseczek nie mają.

Obrazek

A nas głównie tu interesuje twierdza położona na grobli. Aby do niej dojść musimy przejść kawałek torowiskiem.

Obrazek

Liczymy, że przez jakiś czas pociągi nie będą jeździć - skoro jeden właśnie przejechał i zniknął za zakrętem, a tor jest jeden. No i co? Magia! Chwilę później jedzie pociąg! Inny! W drugą stronę. Trzeba zwiewać do rowu.

Obrazek

Obrazek

Jezioro mocno porasta zielonościami.

Obrazek

Twierdza Lesendro jest położona w widokowym miejscu i intensywnie pachnie wygrzanymi ziołami. Gdy ją budowali (XIX wiek) była tu wyspa - grobla powstała dopiero dużo później na potrzeby szosy.

Obrazek

Teren jest mocno zarośnięty. Tzn. na warunki polskie mocno - na czarnogórskie lekko ;) No ale to pierwszy dzień, więc jeszcze nie przywykliśmy. Nogi, ręce i gęby zyskują więc pierwsze szramy od jeżyn gigantów i wszelakiego innego egzotycznego kolczasto-parzącego tałatajstwa, którego imion nie znam.

Obrazek

Szukamy wejścia - trzeba jakoś sforsować mur.

Obrazek

W kłębowisku ziół siedzą ukryte różne niespodzianki - od drutu kolczastego po panele słoneczne. Mamy podejrzenia, że te drugie zasilają wieczorne podświetlenie murów.

Bez problemu znajdujemy odpowiednią szczelinę, aby móc nacieszyć się ruinami również od wewnątrz.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Czarny owad o połyskliwych skrzydełkach bardzo ładnie nam pozuje.

Obrazek

Obrazek

A z murów możemy podziwiać tafle wody, obramowaną górskimi szczytami i śledzić jak łódki sobie mkną pośród zielonych kożuchów.

Obrazek

Obrazek

Jezioro jeszcze jakiś czas będzie nam towarzyszyć w wędrówkach.

cdn
"ujrzalam kiedys o swicie dwie drogi, wybralam ta mniej uczeszczana - cala reszta jest wynikiem tego, ze ja wybralam.. "

na wiecznych wagarach od zycia...

buba1
bardzo stary wyga
Posty: 5010
Rejestracja: 18-11-2008 10:01

Re: Czarnogóra (2026) - nad jeziorem, nad morzem i w górach

Postautor: buba1 » 15-11-2026 14:56

Przejeżdżamy przez Wirpazar, ale czynimy to bardzo szybko, bo są upiorne tłumy. Może dlatego, że jest niedziela? Weekendy ostatnimi czasy wszędzie są nieprzyjemne. Jedyne co fajnego mi wpada w oczy w tej miejscowości - to pomnik na wysokim cokole.

Obrazek

Nasza trasa wiedzie wzdłuż jeziora. Przejeżdżaliśmy już tą drogą 10 lat temu, w drodze do Albanii, ale bez specjalnie długich postojów i odbijania na boki, więc pozostał spory niedosyt. Teraz jest więc plan, żeby okolicę okołojeziorną tu i tam trochę dokładniej obczaić. Skręcamy nad wodę w kierunku miejsca zwanego plaża Pješačac. Gruntowa droga prowadzi przez gęsty, zielony chaszcz i dochodzi do placyku.

Obrazek

Mijamy kilka zruinowanych, kamiennych domów. Przy jednym widać ślady remontu - wyraźnie ktoś próbuje przywrócić życie temu miejscu.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Droga prowadzi nad samym jeziorem. W sumie można by tu dalej jechać, ale przyjemnie się przejść w tak ładnym miejscu.

Obrazek

Tutejsze plaże mają podłoże z drobnych kamyków przypominających żwir. Kiepsko się po nich chodzi boso. Kurde... a wodne buty zostały w aucie. Do wody więc wchodzę na czworakach - wygląda to zapewne nadpodziw idiotycznie, ale wtedy jest znacznie mniejszy nacisk na stopy, więc mniej się wbijają ostre kanty kamieni ;)

Obrazek

Woda jest ciepła jak zupa - zwłaszcza jak porównać ją z Jelczem i Siechnicami sprzed tygodnia ;) Jak pływamy to mamy towarzystwo - węża... Nie wiem czy wodne węże są jadowite, ale na wszelki wypadek wolimy się oddalić. Jezioro mocno zarasta zielonym kożuchem - malowniczo to wygląda, ale chyba owe pływające dywany są ulubionym miejscem bytowania takowych gadzin.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

W oddali majaczą zabudowania monastyru Vranjina. Ponoć nie dociera tam żadna droga lądowa i w transporcie trzeba się wspomagać rzeką.

Obrazek

Początkowo mieliśmy plan wypożyczenia deseczek i popływania po jeziorze. Gdzieś widziałam filmik, gdy deska pruje taką właśnie zieloną taflę, dodatkowo pełną liści i kwiatów. A może by się dało nawet na którąś z wysp dopłynąć? Taką z ruinkami? Ostatecznie jednak plan deskowy zostaje porzucony - na wyspy jest dalej niż myśleliśmy, w zielonych dywanach żyją węże, a po deski trzeba by wrócić do Wirpazaru i wbijać w to upiorne kłębowisko weekendowiczów. Z dwoma pierwszymi może jakoś byśmy się ogarnęli, ale ostatni punkt zdecydowanie przeważył na "nie". Tu niestety przy tej plaży desek nie pożyczają - co w sumie nawet jest dość logiczne, bo nie bardzo byłoby komu ;)

Wyspy oglądamy więc tylko z daleka. Najbardziej żal, że nie wybierzemy się na tą zwaną Grmožur. Są tam ruiny twierdzy, która w swojej historii pełniła również funkcje więzienia. Obecnie ponoć ulubiły ją sobie ptaki i węże - jako że mają tam względny spokój od dwunożnych potworów.

Obrazek

Ta sama wysepka zzoomowana w inny dzień z innej strony.

Obrazek

Jedziemy dalej. Wąska nitka asfaltu wije się przy skałkach lub nad przepaścią. Mijanka z ciężarówką nie należy tu do przyjemnych ;)

Obrazek

Obrazek

Chwilowo jeziora nie widać. W krajobrazie dominują góry gęsto oblepione roślinnością. Na mapach nie widać ścieżek w tych rejonach. Chyba na tych szczytach i zboczach ludzie rzadko bywają? W sumie nie wiem czy mieliby po co?

Obrazek

Obrazek

Rozdroże. Tam w górę też pojedziemy, ale dopiero jutro albo pojutrze.

Obrazek

Fajnie widać z daleka jak wije się droga wyryta w zboczu.

Obrazek

Jadąc dalej wzdłuż jeziora raz po raz otwierają się szerokie panoramy, zachęcające, ba! zmuszające do ciągłego zatrzymywania się.

Obrazek

Asfalt bywa tu przyjemnie wygryziony.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Poszarpanie linii brzegowej zawsze dodaje uroku krajobrazowi :)

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Mniejsze i większe wyspy widziane na zbliżeniu. Mają tam urodzaj na klasztory!

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Wysepki całkiem malutkie ;)

Obrazek

Horyzont za jeziorem zamykają postrzępione, skaliste szczyty Gór Przeklętych, w większości znajdujących się po albańskiej stronie. Poniższe zdjęcia na zoomach były robione z różnych miejsc i w różnych porach dnia - stąd mogą mieć dziwnie odmienne oświetlenie czy układ elementów krajobrazu.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Gdzieś tu przez te bagna przebiega granica między Czarnogórą i Albanią.

Obrazek

Albańska strona jest zdecydowanie gęściej zaludniona - pewnie dlatego, że po czarnogórskiej wybrzeże jest dość bagniste.

Obrazek

Obrazek

W porównaniu z domeczkami góry sprawiają wrażenie gigantycznych.

Obrazek

Obrazek

Na jednym z przydrożnych placyków spotykamy turystkę ze Szwajcarii. Podróżuje już trzeci miesiąc po Bałkanach i chyba trochę się nudzi. Zwłaszcza widać, że jest spragniona kontaktu i lubi pogadać. Początkowo wydaje się to całkiem miłe, ale po chwili przechodzi w pewną nachalność, zwłaszcza w kwestii różnych, dość osobistych pytań, na które domaga się odpowiedzi. Zaczynają też padać propozycje - "a dokąd jedziecie? co planujecie zwiedzać? ja nie mam pomysłu to może pojadę z wami?", "a gdzie nocujecie? to ja dołącze!", "może pójdziemy do restauracji, zjemy, napijemy się, dziś ja stawiam". Subtelne "nie dziękuje" nie osiągają zadowalajacych rezultatów, więc decydujemy się spędzić w tym ładnym miejscu mniej czasu niż planowaliśmy. Trochę dziwnie się robi, gdy okazuje się, że babka wsiada w auto i jedzie za nami. My zwalniamy, ona też. My przyspieszamy, ona również. Zatrzymujemy się - zgadnijcie? Nosz k....!!!! Zajedziemy na miejsce biwaku - to będziemy ją mieć na głowie przez kolejne 2 dni! Albo i więcej. Skręcamy w boczną drogę. Odpuszcza dopiero, gdy asfalt się kończy - jej auto było zdecydowanie bardziej niskopodłogowe. Uffff! Kabak jednak mądrze zauważa: "Tym razem się udało, ale nie wiem czy jak goni cię psychopata to najlepszym wyjściem jest wbijanie w najbardziej odludne krzaki" ;)

O miejscu noclegowym na razie nie wspomnę - a nuż jeszcze Szwajcarka usłyszy?? Bedzie o nim dopiero w następnej relacji ;)

Mijamy jakiś grób/pomnik przy którym dokazuje stadko kóz.

Obrazek

Na którymś etapie droga oddala się od jeziora. Możemy się więc cieszyć jedynie górami i przyklejonymi do zboczy wioseczkami o czerwonych dachach.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

A toto wygląda na stary przystanek autobusowy. Ciekawe czy nadal tu coś jeździ? Nie spotkaliśmy żadnego autobusu (na szczęście - emocje związane z jedną ciężarówką wystarczą ;)

Obrazek

Widoki na jezioro pojawia się znowu w miejscu, gdzie droga "odbija się" od granicy i drastycznie zmienia kierunek.

Obrazek

Obrazek

Można podejść do dawnego posterunku granicznego. Ruina betonowej budki stoi w bardzo malowniczym miejscu.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Kawałek dalej tabliczka.

Obrazek

Rozciągające się wokół szerokie przestrzenie - góry, zielone doliny, wystające gdzieniegdzie z zieloności dachy opuszczonych domów, to już chyba w większosci Albania.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Zbliżenie opuszczonych przysiółków pożartych przez chaszcze.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Oddalając się od jeziora i jadąc w stronę morza wciąż towarzyszą nam sympatyczne widoki. Ale to już temat na inną relację.

Obrazek

Obrazek

Obrazek

Główną nadjeziorną drogą żeśmy pojeździli, czas teraz powbijać w te bardziej boczne trakty - zarówno stromo opadające w stronę jeziora, jak i wspinające się na zbocza gór.

cdn
"ujrzalam kiedys o swicie dwie drogi, wybralam ta mniej uczeszczana - cala reszta jest wynikiem tego, ze ja wybralam.. "



na wiecznych wagarach od zycia...


Wróć do „Relacje z wypraw”