Co prawda, tak się nie stało, ale i tak nie było najgorzej. Do Wałbrzycha padał cały czas deszcz, potem przestało i tak już było do końca dnia. Więc czegóż chcieć więcej 
I pierwszy cel wyprawy majaczy w oddali - Krzeszów. Po wyjściu z przytulnego wnętrza auta pogoda pokazała, że z wrocławską nie ma to ona nic wspólnego i szybkim ruchem czapka zimowa wylądowała na głowie
W Krzeszowie ludzi trochę było, trafiła się nawet jakaś wycieczka autobusowa (o której jeszcze będzie).
Jako, że pobliskie Betlejem i domek na wodzie to dosłownie rzut kamieniem to i tam podjechaliśmy, jednak zamknięte na głucho (zwiedzanie po wcześniejszym uzgodnieniu). Uzgodnienia więcv sobie odpuściliśmy i pojechaliśmy dalej
W drodze do głównego celu wyprawy - głazów krasnoludków nie mogliśmy oczywiście nie zahaczyć o Diabelską Maczugę (czy jak tam kto zwał
).
I dalej prosto już do głównego celu wyprawy - Głazów Krasnoludków. Prosto to znaczy tylko przez pierwsze parędziesiąt metrów, potem zaczyna się wyzwanie. Albowiem asfaltowa droga wnet się urywa a jej miejsce zajmuje coś wybitnie grząskiego i podmokłego. Powinny przy zjeździe stać tablice - dalej tylko dla samochodów 4x4 a najlepiej dla dżipa. Jakoś jednak dojechaliśmy.
Po dotarciu na parking wyruszamy kawałek drogą którą przyjechaliśmy by odbić na żółty szlak i zacząć od początku głazów. Niestety po około 10 minutowej wędrówce skałkami wyczerpują się baterie w aparacie (a, że plecaki wraz z dobytkiem zostawiliśmy w aucie) wracamy na parking a tam... znajomy autobus ze zorganizowaną wycieczką. Kierowca po skończeniu fajki rzuca "co oni tam tyle robią?" Po najwyżej więc 10 minutach zwiedzania wycieczka odjeżdza
rozjeżdzając tym samym jeszcze bardziej grząską drogę 
Dodam, że nam zwiedzanie skał górą i dołem zajęło około godziny.
Głowa smoka
Wielkość...
Drzewo
Widok z polany na skałkach, w oddali Krzeszów.
I teraz zaczynają się chwile grozy - dalszy odcinek owej "drogi" do Chełmska Śląskiego celem zobaczenia domków tkaczy. Po około 1/3 drogi wjechaliśmy w niezłe grzęzawisko, o podwozie coś zaszurało i stoimy... 100km od domu, na zadupiu sytuacja więc mocno nieciekawa. Wsteczny, zawyło, zabuksowało...i poszło. Z dalszego odcinka drogi ze względów oczywistych więc rezygnujemy i wracamy do Krzeszowa. A raczej próbujemy wrócić bo droga rozjechana przez autobus wygląda nie lepiej niż ta gdzie utknęliśmy. Wiem, że przydałyby się jakieś zdjęcia co by zobrazować to, ale w tamtej chwili nikt nie myślał o robieniu zdjęć czegoś, przez co moglibyśmy nie wrócić
Żeby nie nadrabiać więc odpuszczamy Chełmsko i kierujemy się na Lubawkę i Krucze Skały. I tu znów niespodzianka...droga niby utwardzona, jednak więcej w niej dziur niż resztek asfaltu. Zaczyna się więc jazda slalomem z prędkością iście rowerową co by nie zerwać gdzieś zawieszenia, miejscowi oczywiście siedzą na karku zjeżdzam więc na pobocze gdzie można się minąć (bo szeroka na jeden samochód) a ci szuuuur do przodu. Nie wiem czy się uodpornili na tą drogę i im wszystko jedno w którą dziurę wpadną...
Po dojeździe do Lubawki z ulgą witamy drogę krajową która jako tako daje namiastkę cywilizacji, choć to chyba i tak najgorszy jej odcinek.
Mijamy upadły dworzec cały ogrodzony płotem.
Nad wejściem przebija niemiecki napis
i parkujemy przed bramą jakiegoś zapuszczonego zakładu celem dostania się do rezerwatu. Pojedynczy mieszkańcy zerkają nieco zdziwieni w nasza stronę "co my tu na tym zadupiu robimy?" a to przecież rezerwat!
Po przejściu szlakiem przez pole jesteśmy w rezerwacie. Niestety pogoda, trochę siąpi, noc za dnia trochę zniechęca do wędrówek, dochodzimy więc do Kruczej Skały i wracamy. Niestety owe skały są dość porośnięte tak więc za wiele nie widać w odniesieniu choćby do Głazów Krasnoludków.
Zielony szlak na Kruczy Kamień
Szlak wygląda niepozornie ale miejscami jest dość forsowny, coś a'la Nowy Dwór czy Radunia, szczególnie na śliskich i mokrych korzeniach i kamieniach.
Ostatnie spojrzenie na Lubawkę i...
...późnym popołudniem wracamy do światłości (im bliżej Wrocławia tym jaśniej)
Jakieś kosmetyczne cięcia tam robili , widziałem.