Schronisko na Szczelińcu otwarte dla turystów

[Radus]

Apollo, myślę, że próba jakiejkolwiek polemiki z Lechem, tudzież próba przekonania go do swoich racji jest rzeczą zarówno niemożliwą, jak i karkołomną

[Lech]

Apollo, myślę, że próba jakiejkolwiek polemiki z Lechem, tudzież próba przekonania go do swoich racji jest rzeczą zarówno niemożliwą, jak i karkołomną

Ja się wielokrotnie miałem okazję przekonać, że bywa dokładnie odwrotnie. Otóż jakakolwiek prośba skierowana do niektórych krajoznawców z terenu Dolnego Śląska o przedstawienie dowodów na poparcie swoich tez, bywa rzeczą po prostu zupełnie niemożliwą.

Najbardziej skrajnym przykładem upartości i odporności na argumenty jest bez wątpienia zamieszczony w wydawnictwie wrocławskiego Studenckiego Koła Przewodników Sudeckich "Karkonosz", zeszyt 6, artykuł pt.: "O Aleksandrze Ostrowiczu - inaczej". Jak się okazało, artykuł ten został napisany jako reakcja na wiadomość o zamiarze upamiętnienia przez poznański Klub Sudecki swego patrona tablicą pamiątkową w Lądku Zdroju.

W swej zaciekłości autor artykułu stwierdził m.in., że wydany w 1881 r. w Poznaniu przewodnik A. Ostrowicza "Landek w Hrabstwie Kłockiem w Szląsku" jest "w większości dosłownie zerżniętym...", zarzucając Ostrowiczowi bezpośrednie tłumaczenie z niemieckiego, a całej jego pracy miernotę. Tymczasem Klub Sudecki od dawna posiadał kompletną dokumentację kserograficzną tego przewodnika, więc na podstawie analizy tekstu można było łatwo sprawdzić, że taki zarzut jest całkowicie bezpodstawny.

Opinii autora przeczą także notatki z ówczesnej polskiej prasy. W "Kurierze Poznańskim" (nr 134 z 1881 r.) czytamy: "Dziełko to zaś już i dlatego ma pierwszeństwo przed innymi niemieckimi, że jest najnowszym, gdyż dopiero przed kilku dniami opuściło prasę (druk J.I. Kraszewskiego - dr W. Łebiński w Poznaniu), a niemieckie ostatnie wydania drukowane były w r. 1877, tak iż dla zachodzących bez przestanku zmian dziś już są niewystarczające."

Natomiast notatka w "Dzienniku Poznańskim" (nr 176 z 1893 r.) informuje, że Ostrowicz... "tworzy niejako duszę i główne ognisko polskiej kolonii zbierającej się corocznie w śląskim zdrojowisku, a niezwykłą uprzejmościa swoją jedna sobie sympatię wszystkich, którzy go tylko poznali..." Podobnych notatek wyrażających się o Ostrowiczu z uznaniem ukazywało się w tamtym czasie dużo więcej.

Niestety, w "Karkonoszu" znalazły się takie oto kuriozalne komentarze na temat działalności tego polskiego lekarza w Lądku: "Skupiał wokół siebie Polaków przebywających na kuracji. I nic więcej!", "...nie działał zbytnio w szerzeniu polskości i reklamowaniu Lądka wśród Polonii" itd. Zdaniem autora nie reklamował Lądka, mimo że - jak sam autor tego pełnego sprzeczności artykułu zauważył - Ostrowicz napisał i wydał własnym sumptem obszerny, ponad 200 stron liczący, przewodnik zachęcający Polaków z wszystkich zaborów do wypoczynku i kuracji zdrowotnych w tym uzdrowisku oraz do wędrówek po okolicznych górach.

Za sprawą prowadzonych skrycie intryg autora artykułu Wojciecha Ciężkowskiego i związanego z nim gremium, lokalne władze Lądka Zdroju i Stronia Śląskiego po kolei odmówiły zgody na lokalizację tam tablicy pamiątkowej. Historia kiedyś surowo oceni ludzi małych duchem za brak szacunku dla patriotyzmu i rzetelnej pracy prekursorów naszej europejskiej obecności w Sudetach już w XIX wieku.

W tym drugim przypadku na dosłownie kilka dni przed zapowiadaną uroczystością w biurze Oddziału PTTK Winogrady-Piątkowo w Poznaniu odebrano telegram ze Stronia Śląskiego o cofnięciu zgody na umieszczenie tablicy i jej uroczyste odsłonięcie. Był już zamówiony autokar, ustalono skład delegacji i rozesłano zaproszenia... Dla Klubu było to ogromne zaskoczenie. W ostatniej chwili przed wyjazdem trzeba było odmówić transport, powiadomić zaproszonych gości o odwołaniu uroczystości, co nie w każdym przypadku było już możliwe itp. Na temat problemów, które spadły na Odział PTTK i Klub w związku z odwołaniem tej imprezy, by można wiele tu napisać...

Długo twały starania o nowe miejsce lokalizacji tablicy, nieco dalej od miejsc, z którymi Ostrowicz był najbardziej związany swoją działalnością. Po uzyskaniu zgody Dyrekcji Muzeum Ziemi Kłodzkiej na umieszczenie tam tablicy, Ciężkowski chyba nadal jeszcze liczył na storpedowanie i tej inicjatywy. Swój tekst w końcu wysłał w marcu 1992 r. do ówczesnego Wojewody Poznańskiego, znanego turysty i krajoznawcy - Włodzimierza Łęckiego, usiłując go przekonać, że inicjatywa Klubu Sudeckiego jest chybiona, a Aleksander Ostrowicz nie zasłużył na wdzięcznośc i pamięć. Ostatecznie tablica ta została jednak umieszczona na uzgodnionym miejscu.



Pismo Wojewody Poznańskiego w sprawie artykułu przesłanego mu przez Wojciecha Ciężkowskiego

Jakby tego było jeszcze mało, w tym samym czasie, kiedy 26 kwietnia 1992 r. odsłaniono tablicę ostrowiczowską w Kłodzku, na łamach kwietniowego wydania wrocławskiego miesięcznika "Na Szlaku" ukazał się paszkwil Wojciecha Ciężkowskiego w postaci zajmującego dwie pełne strony, wydrukowanego drobną czcionką elaboratu o samym już w sobie obraźliwym i wulgarnym tytule: "Paranoja albo ryfejska zaraza czyli kto przegina pałę w miłości do Ostrowicza". O niewybrednych atakach na działaczy poznańskiego Klubu Sudeckiego i publikacjach ośmieszających sylwetkę i dokonania Aleksandra Ostrowicza, informowała nawet prasa. Poniżej wycinek z "Głosu Wielkopolskiego" z informacją o skandalu z "nie chcianą tablicą".



Mimo próśb o zamieszczenie w "Karkonoszu" wyjaśnienia sprawy tekstów Ciężkowskiego, nie ukazało się tam nic więcej, poza lakoniczną notatką o odsłonięciu tablicy pamięci Aleksandra Ostrowicza w pomieszczeniu Muzeum Ziemi Kłodzkiej. Po prostu niektóre osoby związane z wrocławskim SKPS poparły intrygi autora artykułu "O Aleksandrze Ostrowiczu - inaczej" i uznały kłamliwe stwierdzenia, że autorowi chodziło tylko o "odbrązowienie" tej postaci. W rzeczywistości chodziło o coś zupełnie innego. Według autora tego artykułu, wszyscy niemieccy lekarze w Lądku byli "wybitni", natomiast polski lekarz - przeciętnym i niczym nie wyróżniającym się lekarzem uzdrowiskowym. Tu chodziło o storpedowanie inicjatywy umieszczenia tablicy pamiątkowej na terenie, z którym Ostrowicz był związany swoją działalnością.

[Apollo]

Lechu, mam taką propozycję, trzymajmy się tematu. Przecież o Ostrowiczu pisałeś już gdzie indziej:
http://forum.sudety.it/viewtopic.php?t= ... =ostrowicz
http://forum.sudety.it/viewtopic.php?t= ... =ostrowicz
i choćby jeszcze tutaj:
http://forum.sudety.it/viewtopic.php?t= ... =ostrowicz

W związku z tym myślę, że w interesie wszystkich czytających byłoby uporządkowanie tematów i wątków.

Wracając zaś do przewodników - pytałem konkretnie - czy znasz jakiekolwiek wcześniejsze nazwisko niż Franz Pabel?
Z tego, co ja rozumiem, to nikt nie twierdzi, że był on pierwszym w ogóle, ale jest to chronologicznie pierwsze znane historyczne nazwisko.
[/b]

[Apollo]

Apollo, myślę, że próba jakiejkolwiek polemiki z Lechem, tudzież próba przekonania go do swoich racji jest rzeczą zarówno niemożliwą, jak i karkołomną

Już parę razy miałem przyjemność z Lechem dyskutować.
Nie mam zamiaru toczyć bojów w tym temacie, bo - szczerze powiedziawszy - poza informacją z Rzepy nic więcej nie wiem. Ale - skoro Lech się nie zgadza z tezą o Franzu P., to może przedstawi nam inne nazwisko.

[Lech]

Lechu, mam taką propozycję, trzymajmy się tematu. Przecież o Ostrowiczu pisałeś już gdzie indziej:
http://forum.sudety.it/viewtopic.php?t= ... =ostrowicz
http://forum.sudety.it/viewtopic.php?t= ... =ostrowicz
i choćby jeszcze tutaj:
http://forum.sudety.it/viewtopic.php?t= ... =ostrowicz

W związku z tym myślę, że w interesie wszystkich czytających byłoby uporządkowanie tematów i wątków.

Przedstawiłem tylko fakty, że wcale tak nie jest, jak sugeruje Radus, do którego zapewne będzie musiało tu należeć ostatnie zdanie. A tego, że zacznie tu kolejną pyskówkę się szczerze obawiam.

Wracając zaś do przewodników - pytałem konkretnie - czy znasz jakiekolwiek wcześniejsze nazwisko niż Franz Pabel?
Z tego, co ja rozumiem, to nikt nie twierdzi, że był on pierwszym w ogóle, ale jest to chronologicznie pierwsze znane historyczne nazwisko.

Nie byłbym tego taki pewien. Przecież już w Polsce przedrozbiorowej byli nadworni malarze, i koniuszy i łowczy i również ludzie upoważnieni przez króla do pełnienia roli cicerone czyli oprowadzania gości po jego rezydencjach. Gdyby pogrzebać w archiwach, napewno by się znalazly jakieś konkretne zapiski z nazwiskami takich osób. We Włoszech na przykład są znane nazwiska znakomitych cicerone już z czasów renesansu. Na pewno. Mowił mi o tym mój znajomy, który jest pilotem wycieczek, często jeżdzi do Włoch, dużo czyta i przyjaźni się z tamtejszymi przewodnikami.

[Apollo]

Wydaje mi się Lechu, że wszyscy tu mamy rację.
Ty - bo z prawie 100% pewnością można podać, że to nie był pierwszy licencjonowany przewodnik, a Rzepa i TVP - że jest to najstarszy znany przewodnik, ponieważ do tej pory nie znaleziono jakiejkolwiek informacji o wcześniejszym nazwisku niż Franz Pabel.

Na tę chwilę F. P. jest pierwszy. Na tę chwilę. Podobnie jak Calisia - najstarsza.

[Lech]

Wydaje mi się Lechu, że wszyscy tu mamy rację.
Ty - bo z prawie 100% pewnością można podać, że to nie był pierwszy licencjonowany przewodnik

W TVP3 jednak informowali ze 100% pewnością: "Schronisko z drewna zbudował pierwszy w Europie licencjonowany przewodnik ..."

a Rzepa i TVP - że jest to najstarszy znany przewodnik, ponieważ do tej pory nie znaleziono jakiejkolwiek informacji o wcześniejszym nazwisku niż Franz Pabel.

Dotarły do mnie wieści, że we Włoszech znaleziono nie jedno nazwisko. Odsyłam twórców tego mitu o pierwszym w Europie przewodniku z Karłowa do włoskich publikacji na temat historii turystyki i tamtejszych cicerone oraz do tamtejszych archiwów.

Ale myślę, że nie będą próbowali, bo taka teza jest im bardzo na rękę. I posługują się nią w celach marketingowych, aby przyciągnąć do rzeczonego schroniska jak najwięcej turystów. Przyciągnie ich ciekawość i chęć odwiedzenia schroniska zbudowanego przez "pierwszego w Europie licencjonowanego przewodnika". Wiadomo nie od dziś, że markentig wykorzystuje różne techniki manipulacji w biznesie.

Na tę chwilę F. P. jest pierwszy. Na tę chwilę

W Polsce, ale nie w Europie. A ściślej to nawet nie w Polsce, bo wówczas te tereny należały do Prus.

[Radus]

Drogi Lechu, pragnę Ciebie zapewnić, że nie zamierzam tutaj prowadzić żadnej pyskówki (bo też nigdy takowej nie prowadziłem, choć może moje wypowiedzi tak interpretujesz).
Szanuję Cię jako osobę znającą Sudety tak z teorii, jak i praktyki. Chociażby z racji Twojego wieku, a tym samym zgromadzonego doświadczenia, w porównaniu z Tobą jestem amatorem. Mam nadzieję, że kiedyś tak jak Ty poznam "nasze góry".
Nie zmienia to jednak faktu, że masz pewną przypadłość, która nie pozwala na zbyt rzeczową dyskusję A co do "ostatniego zdania", to praktycznie każda dysputa na forum z Twoim udziałem kończy się właśnie Twoim postem
Natomiast odnośnie mojego "ostrzeżenia", które skierowałem do Apolla, aby z Tobą nie próbował polemizować, cóż... traktuj to jako żart Wszak wiadomo, że pierwszym w Europie licencjonowanym przewodnikiem był Wielkopolanin

[Apollo]

Wszak wiadomo, że pierwszym w Europie licencjonowanym przewodnikiem był Wielkopolanin