Dużo wcześniej Marta wynajduje gdzieś cuppon na trzy noclegi ze śniadaniami w miejscowości zwanej Kopaniec. Przystaję na pomysł udania się tam, termin ustalamy na taki a taki.
Wieczorem poprzedzającym dzień taki a taki wybieramy się z Martą na pizzę, by zbyt późno wrócić do domu i nie móc się już wyspać. Marta sądzi, że najlepiej jak nie będzie wcale spać, ale kończy się to jak zwykle, utratą przytomności i niemożliwością dobudzenia rano. Udaje nam się jednak wydobyć, psa tym razem zostawiamy pod opieką siostry, bo podróżować będziemy rowerami. Podróż do Szklarskiej Poręby właściwie przesypiamy, na miejscu meldujemy się wczesnym popołudniem. Z okien pociągu widzimy deszcz, zresztą prognozy też mamy średnio przychylne. Przy leciutkiej mżawce rozpoczynamy zjazd do Piechowic, by później dość stromo podjechać do samego Kopańca. Po drodze zatrzymujemy się przy Wodospadzie Szklarki, Marta kupuje rękawiczki. Zajeżdżamy na miejsce, trochę kręcimy się po okolicy, ale wszystko zamknięte na głucho, tylko obszczekują nas psy. Wśród nich jest bardzo stary owczarek, który dość charakterystycznie szczeka, widać, że kosztuje go to bardzo wiele sił i jest nam przykro, że przez nas się tak męczy. Już do końca nazywam go Szczekaczem. Po jakimś czasie na szczęście pojawiają się gospodarze i okazuje się, że będziemy jedynymi gośćmi, przynajmniej na razie. Rozpakowujemy się, trochę krzątamy po okolicy i idziemy spać.
Budzimy się na śniadanie, które okazuje się wyjątkowo smaczne i sycące. Dokonuję kilku pomniejszych napraw w rowerach i wybieramy się w drogę. Najpierw zjeżdżamy do Antoniowa, dyskutując o nastawieniu okolicznych psów. Marta sądzi, iż są przyjazne, ja jednak, nauczony doświadczeniem, wolę tego nie sprawdzać. Ładną drogą asfaltową dostajemy się do niebieskiego szlaku, którym zmierzamy ku Rozdrożu Izerskiemu. Obserwujemy budzącą się wiosnę, słońce przebija się i chowa za chmurami na przemian, jednak pogoda udała nam się na szczęście nieźle. Z Rozdroża zjeżdżamy ku Świeradowowi, robimy zakupy i błąkamy się chwilę po Domu Zdrojowym, by zaraz rozpocząć podjazd/podejście na Polanę Izerską. Muszę przyznać, że Marta radzi sobie nadspodziewanie dobrze, jednak nas oboje takie podjeżdżanie kosztuje sporo sił. W końcu jednak podjeżdżać się nie da, gdyż jeszcze przed dotarciem na Polanę Izerską natrafiamy na... śnieg! Wybrałem tę trasę z myślą, iż przyjemnie się po graniach Izerskich jeździ, jednak nie wpadłem na to, żeby sprawdzić pogodę. Do głowy mi nie przyszło, że tam jeszcze zima. A tu jest. Co jednak począć, prowadzimy, pchamy, ciągniemy rowery, które szybko pokrywają się warstwą lodu. W najwyższych partiach naszej trasy jest jakieś półtorej metra śniegu. Jednak słońce całkiem przyjemnie świeci, dzień jest ładny. Próbuję przejeżdżać po kawałku, jednak bardzo szybko się przewracam. Tak sobie brnąc, docieramy do Chatki Górzystów, raczymy się sławnymi naleśnikami i Lwóweckim. Trochę się z nas śmieją, że wcześniej rozpoczęliśmy izerski sezon rowerowy. W drodze ku Orlu spotkamy kolegę, który pomyka na biegówkach, jednak idzie mu to mniej więcej równie sprawnie co mi jazda rowerem. Nawzajem śmiejemy się ze swoich upadków i przez jakiś czas żartujemy. Później spotykamy go w Orlu także. Grzejemy się przy ogniu, popijając ciemnego, pszenicznego Corneliusa (niesamowite piwo) i patrząc na zapadający zmierzch. Trochę próbują nas przekonać, żebyśmy zostali na noc, jednak do Jakuszyc mamy raptem godzinę (na rowerze by było 15 minut), więc decydujemy się opuścić gościnne progi i, żegnani przez Wielkiego Psa - Olę, wyruszamy. Jak to zwykle po zmierzchu, zrobiło się tymczasem zimno, jednak zagłębiamy się w rozmowie i okazuje się, że jednak ciągle jest sporo rzeczy, których o sobie nie wiedzieliśmy. W Jakuszycach wykruszamy lód z klocków hamulcowych, dociągamy linki i w dół. Teraz to dopiero robi się potwornie zimno. Marta stwierdza, że ma tak zgrabiałe ręce, że nie może docisnąć klamek hamulcowych, więc zjeżdżamy dosyć wolno. Zresztą, i tak jest już całkiem ciemno. Na stacji benzynowej na szczęście udaje się dokupić baterii, które się były wyczerpały znienacka. Szosą Czeską docieramy do Szklarskiej Poręby, gdzie zatrzymujemy się, by powiadomić gospodarzy o późniejszym powrocie, co by nam nie zamknęli drzwi. Chwilę trwa szukanie w internecie numeru telefonu, więc zagadują nas siedzący nieopodal policjanci, czy jakoś nam mogą pomóc. Wyjaśniam sytuację, jednak miło, że się poczuli do pomocy. My tymczasem kontynuujemy szaleńczy zjazd, w Piechowicach odbijamy na Kopaniec, znaną już trasą wspinamy się i zjeżdżamy do naszej agroturystyki. Tutaj zabawna sytuacja, bo Marta już całkiem zamarzniętą dłonią nie jest w stanie docisnąć hamulca, więc widząc jak się rozpędza coraz bardziej - doganiam, zeskakuję z roweru i zatrzymuję go metodą ręczną - za kierownicę i do siebie. Tarabanimy się do pokoju i szybko zasypiamy.
Rano postanawiamy trochę wypocząć, więc drugi dzień zwiedzania zaczynamy trochę później. Pogoda się trochę popsuła, jednak ciągle jest niezła. Do śniadania zjadam zakupione poprzedniego dnia marynowane kurki - niebo w gębie. Tyle tylko, że bardzo boleśnie gryzę się w język, trzeci raz w to samo miejsce. Ile można?! Wymieniam klocki hamulcowe, które wczoraj starły się praktycznie całkiem. Szczekacz wita nas szczekaniem. My zaś udajemy się w drugą stronę, zobaczyć Wieżę Rycerską w Siedlęcinie, do którego prowadzi naprawdę wspaniały zjazd. Na miejscu oglądamy freski o Lancelocie. Przy okazji orientuję się, że to przecież jest wieża, którą już podczas zlotu w Maciejowcu widziałem. Nie byłem wtedy jednak w zbyt dobrej formie po nocnym posiedzeniu z panami zza wschodniej granicy, więc nie pamiętam tego zbyt dobrze. Przeganiam dzieci zamierzające się na lokalnego kota kijem. Później, trasą znaną z Przejścia, przez Jeżów Sudecki zmierzamy do Jeleniej Góry, uraczyć się pizzą w znanej skądinąd Gazowni. Przejadamy się i bardzo wolno zmierzamy do siebie. Marta idzie wcześniej spać, ja jeszcze oglądam bodajże jakiś mecz.
Nad ranem dochodzimy do siebie po nieco zbyt obfitej kolacji, pakujemy i zjeżdżamy, w ulewnym deszczu, do Piechowic. W klatce schodowej w budynku dworca czekamy na pociąg. Po wejściu chcę kupić bilet, jednak w KD jest to możliwe tylko na trasę do Jeleniej, z możliwością przedłużenia. Problem w tym, że na przesiadkę mamy raptem kilka minut. Zostawiam więc Martę na peronie z rowerami a sam przepycham się przez tysiączne tłumy. Pani w kasie przez cały czas wydawania biletu mówi, że nie zdążę. Kasy starcza mi z zapasem dwudziestu groszy, też szczęście. Biegnę z powrotem, wpadamy do przedziału, który udaje się znaleźć tymczasem pustym. Daremna jednak nadziej, jakoby miał taki pozostać na dłużej, gdyż w Janowicach wsiada... zastęp/drużyna (jak zwał tak zwał) zuchów. Nieźle wychowanych i karnych, ale jednak dzieci. Zajmują większość przedziałów i, siłą rzeczy, robią dużo zamieszania.
Marta: to tyle jeśli chodzi o pisanie pracy.
Ja zatapiam się w Świecie Wiedzy, później idę spać. W pociągu z Wrocławia spotykamy Kasię i Maćka, którego chce bić jakiś dres krzyczący, że wychowała go ulica. Wieczorem, w strugach ulewnego deszczu, zmierzamy do domu.
zdjęcia będą jak wrzucę, bo teraz nie mam internetu do takich rzeczy
To byl udany zlot!!
i słoninki... oj niezły to był zlot 
