A z przełęczy prosto do schroniska PTTK "Przechyba". Wstępnie zamierzaliśmy w nim nocować, jednakże odstraszyły nas tabuny ludzi! Czuliśmy się jak w ulu, z obserwacji wywnioskowaliśmy, że odbywał się przy schronisku jakiś dzień strażaka, czy mundurowego. Piętnaście minut czekałem w kolejce do bufetu po piwo, bufetu w którym przyjmowano jak i wydawano posiłki (a było to małe okienko, więc wyobraźcie sobie jakie sceny musiały się przy nim rozgrywać). A piwo drogie, dziewięć złotych za Kasztelana to lekkie przegięcie.
Dlatego też zwinęliśmy się co prędzej w kierunku wieży na Radziejowej, która to jest najwyższym szczytem Beskidu Sądeckiego. Nie wiedzieliśmy jak owa wieża wygląda, nie wiedzieliśmy czy będzie się gdzie tam rozbić, zaryzykowaliśmy.
Pod wieżę dochodzimy już jak zaczyna zmierzchać. Rozpakowujemy się i w lasku obok rozbijamy namiot, następnie siadamy pod wieżą (wcześniej wdrapawszy się na górną platformę rzecz jasna) i pichcimy kolację.
I tutaj nagle słyszę krzyk Agaciora...
Co się okazało?!? Nie, to nie niedźwiedź ani wilki, to coś znacznie gorszego. Wraz z zachodem słońca okolice wieży zaroiły się od dziesiątek, ba, setek pająków! Nie kłamię! Były podobne do kosarzy, tylko z większą masą ciała, obrzydliwe. Ja to jeszcze jakoś zachowywałem powagę, ale Agacior panicznie boi się pająków, już taką ma fobię.
Po chwili przypominamy sobie, że zostawiliśmy otwarty namiot coby się przewietrzył...
Agacior bliska płaczu wysyła mnie na krucjatę antypająkową, a sama ucieka na szczyt wieży. Gdy już wydaje mi się, że dorwałem wszystkie pajęczaki, również wdrapuję się na szczyt coby popodziwiać nocne widoki. Tutaj przynajmniej nie ma pająków (albo ich nie widać).
Gdy kładziemy się w namiocie, okazało się, że paru udało się przeżyć i zabijam je w środku. Zero litości.
A drugi dzień przywitał nas pięknym słońcem i mgłami w dolinach. Po pająkach nie ma śladu. Czyżby był to nocny koszmar? Nieee... Dowodem na to jest gazeta z rozbryzgniętym ciałem napastnika.
Opuszczamy Radziejową, której zmieniamy nazwę na Pajęcza Góra i dalej czerwonym szlakiem dochodzimy do Rytra, nad którym to górują ruiny średniowiecznego zamczyska.
Jesteśmy już zmęczeni, zwłaszcza Agacior coraz częściej napomina, że może byśmy wrócili już do domu. Ja chcę iść dalej, ale cóż... To chyba widok lini kolejowej i prepektywa szybkiego znalezienia się w domu sprawia, że ulegam. Wracamy.
Ostatni nocleg spędzamy w Rytrze. Planujemy spać w ośrodku PTTK, jednakże okazuje się, że ten jest cały zajęty przez wycieczkę dzieciaków, ale polecono nam dom wypoczynkowy parędziesiąt metrów dalej. Znajdujemy go, dostajemy nocleg - jest to jeden z tych ośrodków, które lata świetności przeżywał w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, ale nie jest źle, dość tanio.
A na drugi dzień powrót do domu i póki co kolejne etapy Głównego Szlaku Beskidzkiego odkładamy na przyszły rok. Zostało nam dokończyć Beskid Sądecki, oraz przejść Niski i Bieszczady. Zatrzymaliśmy się na 223 kilometrze drogi, zostało nam jeszcze 272. Ktoś się pisze za rok?
Wszystkie zdjęcia:
https://picasaweb.google.com/1157835289 ... redirect=1
